Ma Everything

ยองเบชะงักเท้าที่กำลังก้าวผ่านประตูเข้ามาในห้องแต่งตัวที่ทางทีมงานจัดไว้ให้ สายตาของนักร้องนำตกใจเล็กน้อยแต่มันเต็มไปด้วยความอึ้งที่ยากเกินจะบรรยาย!

"มองหน้ามีปัญหาไรวะ?"

เสียงเล็กแหลมปรี๊ดทักอีกฝ่ายอย่างหาเรื่อง...

"ป่าว...ไม่มีไร"

"ไม่มีไร...แล้ว...ประตูนั้นอ่าจะเปิดอ้าไว้อีกนานหม่ะ?จะเข้าก็เข้ามาเด่ะอย่างนั้นมันทำให้โลกร้อนขึ้นไม่รู้หรือไง"

เป็นไงควอนจียงรักษ์โลกนะเว๊ย เห็นแบบนี้แต่ Green สุดฤทธิ์ ลีดเดอร์ร่างบางกระหยิ่มยิ้มอยู่ในใจ...ข่มไอเบได้ แม่งโคตรพราวด์

ยองเบรีบปิดประตูแล้วก้าวเข้ามาในห้อง เดินดุ่มๆดูดน้ำหวานในมือไปนั่งอีกมุมนึงของห้อง...เอาวะมันต้องมีคนอึ้งแบบกูแหงๆ

"โอโห พี่จียงลุคส์ใหม่ สุดยอดมากๆเลยครับ อย่างนี้ต้องถ่ายรูปเก็บไว้เยอะๆสะแล้ว"

เอ่อ...ยกเว้นไอ้นี่ไว้คนนึงละกัน ไอ้มักเน่น้องชายเจ้าพี่ชายเลยละ...เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเลยนะเมิง...ยองเบดูดน้ำต่อไปด้วยความอึดอัด...

5 นาทีผ่าน

"เฮ้ย!เขาห้ามเอาสัตว์เลี้ยงเข้ามาในนี้ไม่รู้เรื่องหรือไง?"

เสียงใหญ่อันเป็นเอกลักษณ์ของพี่ใหญ่ ชเวซึงฮยอน ดังขึ้นทันทีที่เปิดประตูเข้ามา

"ไหนๆ ใครเอาตัวอะไรเข้ามาหรือฮยอน?"

เจ้าพ่อโดราเอม่อนรีบแทรกตัวเข้ามา ใช้สายตากวาดส่องหาวัตถุต้องสงสัย

คนหน้าหล่อยิ้มเจ้าเล่ที่มุมปาก ใช้สายตามองไปทางลีดเดอร์ร่างบางกะน้องชาย

"ก็ไอ้พุดเดิ้ลตัวนั้นไง"

"เอ๊ะ ไอ้พุดเดิ้ลตัวนั้น ...พุดเดิ้ล พุดเดิ้ล พุด...เฮ้ย!พุดเดิ้ล!อุ๊บ!"

แดซองรีบเอามือปิดปากแล้วถลาไปนั่งเก้าอี้ตัวติดกับยองเบ พยายามใช้สายตาพูดคุยกะยองเบ..พี่เบเห็นป่าวนั้นๆ พุดเดิ้ลๆ..

"ซึงรี...พวกนั้นมันพูดถึงหมาพุดเดิ้ลที่ไหนอ่ะ? พี่ไม่เห็นมีใครพาหมามาสักตัว"

ควอนจียงกอดคอน้องรักแล้วกระซิบพอให้ได้ยินกันสองคน...เขามาถึงห้องแต่งตัวก่อนทุกคน ถ้ามีหมาพุดเดิ้ลในห้องนี้จริงๆ ทำไมเขาจึงไม่เห็น เอ๊ะหรือมีว่าวิญญาณ!ตายละ!!!หรือบิ๊กแบงโดนวิญญาณหมาพุดเดิ้ลคุกคาม!แล้วไอเทมป์มันก็เห็นวิญญาณ?!ตายๆตายแน่ๆแต่ตอนนี้ควอนจียงต้องเงียบไว้อย่ากระโตกกระตากประเดี๋ยวไอมักเน่มันจะกลัว(ดูรักน้องดีเนอะ5555+)

"อืม นั้นดิพี่นอกจากพวกเราแล้ว อย่าว่าแต่หมาเลย คนอื่นก็ไม่มี"

เจ้าน้องชายกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงเดซิเบลเท่ากันพี่ชายน้องชายมองหน้ากันครู่นึง แล้วซึงรีก็พยักหน้าเป็นอันเข้าใจ(ว่ากูต้องเป็นคนถามอิพี่เทมป์ชิมิ?)

"พี่เทมป์ ในนี้มีหมาพุดเดิ้ลด้วยเหรอ?"

"เออดิ"

เทมป์ตอบเสียงหนักแน่น

ควอนจียงมองหน้าสบตากับซึงรีนิดนึง...ในใจนั้นเริ่มคิดไปต่างๆนานา...เฮ้ย มันคอนเฟิร์มด้วยเว้ยเฮ้ยสงสัยมันจะเห็นผี(หมา)พุดเดิ้ล เอาไงดีวะ กูเป็นลีดเดอร์ต้องปกป้องทุกคนใช่ไหม? แล้วผีหมานี้กูต้องเอาใครมาปราบ โอยตายๆ ลีดเดอร์คิดไม่ออก

ฝ่ายซึงรีได้แต่ยืนเกาหัวแกรกเพราะชายหนุ่มไม่ได้มีจิ้นไกลแบบพี่ชายสุดเลิฟที่ตอนนี้ดูนิ่งไปเหมือนกำลังใช้ความคิดก็เลยเกิดอาการงงแตก...ฮยอนบอกว่ามีแล้วมันอยู่ไหนวะ ทำไมกูไม่เห็น?

"แล้วมันอยู่ไหนละ หมาพุดเดิ้ลของพี่อ่า?"

มักเน่เอ่ยถามเสียงใส ...เออเนอะแล้วทำไมเขาไม่ถามตั้งแต่ทีแรกให้รู้ความกันไปเลย เฮ้อ มักเน่หนอมักเน่

"อึก.."

ยองเบงับปากตัวเองไว้กลัวเสียงหัวเราะจะพุ่งออกมา...เอาละเมิง ไคลแม็กซ์แล้วว ตื่นเต้นเว้ย

เทมป์เอาแว่นตาสวมกลับเข้าไปใหม่...รอยยิ้มเจ้าเล่เจือบนปากสวย...มันยิ่งทำให้คนหล่อมีสเน่ห์มากขึ้นไปอีก

"ก็...."

การหยุดคำพูดไว้แค่นั้นทำให้หลายคนตื่นเต้นได้ไม่น้อย

จียงนั้นตื่นเต้นที่จะได้รู้ที่ซ่อนตัวของวิญญาณหมา(จิ้นมันเลิศ)

ซึงรีดีใจที่ได้รู้เห็นอะไรๆเท่ากับฮยอน

ส่วนยองเบกะแดซอง...อยากให้อะไรๆจบลงสักทีก่อนที่พวกเค้าจะระเบิดตาย (5555++)

ร่างสูงเดินตรงไปหาสองพี่น้องแล้วตวัดสายตาไปทางพี่ชายร่างบาง

"พุดเดิ้ลกางเกงเหลืองตัวนี้ไง"

"!!!!!!!!!!!!!!!"

.
.
.
.
.
.
.

"เอ่อ...จะเอาแบบนั้นจริงๆเหรอครับ?"

"ครับผู้กำกับ"

ลีดเดอร์หน้าสวยยื่นคำขาดน้ำเสียงหนักแน่น ฮึ มันยิ่งกว่าจริงแท้แน่นอนเลยละว่าเป็นตายร้ายดียังไง การshootingวันนี้จะไม่มีรูปคู่ของTemPGแน่ๆ...โกรธ ครับ โกรธ ควอนจียงกำลังโกรธ วีไอพีได้ยินม๊ายครับ หนอย ไอเทมป์ปากเสียกล้าดียังไงมาว่าเค้าเป็นหมาพุดเดิ้ลกางเกงเหลือง!อิจฉาละซิกลัวเขาจะหล่อกว่า ชิ นี่มันทรงผมเทพบุตรกรีกนะเมิง ดูยังไงเป็นหมาพุดเดิ้ลวะ ห๊า? ไอ้ยองเบกะแดซองเหมือนกัน เมิงขำหาสววรค์วิมานอะไรวะหนอยพอไอเทมป์เฉลย พวกเมิงถึงได้ขำจนจะเป็นจะตายแบบนั้น ยิ่งไอยองเบเลยไอ้ตัวดี มันถึงกับลงไปนั่งคุกเข่าเกาะเก้าอี้ น้ำหูน้ำตาไหลยังกะอาจุนม่าเพิ่งเสียไอ้พวกนี่มันมีตาหามีแววไม่จริงๆยังดีที่มีมักเน่เคียงข้างเขาเสมอ แม้จะดูเขวๆไปบ้างตอนเทมป์เฉลยแต่สุดท้ายน้องก็ยังซื่อสัตย์กับเขา

"พี่เทมป์ใจร้ายว่าพี่จียงเหมือนหมาพุดเดิ้ลได้งาย"

ซึ้งน้ำใจน้องมาก(กระซิก)

"อย่างพี่จียงเป็นปอมปอมดีกว่า น่ารักกว่าตั้งเยอะ"

อ้าวววว.....(ไอ้เวร)

พ้นจากพุดเดิ้ลมันก็ให้กูเป็นปอม =.= กูชื่อควอนจียง ...ยง... นี้มันแปลว่ามังกรม่ะช่ายเหรอ นะๆให้กูเป็นมังกรอ่าดีแล้ว อิเดิ้ลกะอิปอมนี้ ป้ายหน้าละกัน ชิ้ว~

เทมป์เห็นจียงกำลังคุยกับผู้กำกับเลยชะแวบเข้าไปใกล้ๆจนได้เรื่องว่าจียงไม่อยากshootingคู่กับเขา(ยืนยันว่าเทมป์แค่ชะแวบไม่ได้ตั้งใจไปแอบฟัง จริงๆ เชื่อดิ)ท่าทางผู้กำกับกำลังลำบากใจและท่าทางลีดเดอร์จะพิโรธมากอยู่ ...เอาวะ ส่วนนึงมาจากเขาไปช่วยๆเขาสักหน่อยก็คงไม่เสียหาย

"ผู้กำกับครับ"

"เอ่อ เทมป์ ว่างายครับ"

ผู้กำกับหนุ่มใช้มือปาดเหงื่อ...มาอีกคนแล้ว จะเอาอะไรอีกละวะเนี้ย

"ผมพอจะเข้าใจจียงน่ะครับ"

"เอ๊ะ?"

ผู้กำกับหนุ่มเลิกคิ้วสูงเป็นเชิงสงสัย

"เข้าใจ?..."

ควอน จี ยง ทวนคำถามทำหน้าสงสัย...อะไรของเมิงไอเทมป์ เมิงจะมาเข้าใจอะไรกู หนอยแค่ทรงผมเมิงยังแยกไม่ออกว่าไหนเทพบุตร ไหนหมาพุดเดิ้ล

"ก็..."เทมป์ทำเป็นชำเลืองมองร่างบางตรงหน้าที่ตอนนี้กลายเป็นหมาหน้าบูดไปสะแล้ว...

"จียงไม่อยากshootingคู่กับผมก็เพราะว่าต้องการกระจายจุดโฟกัสไปยังสมาชิกคนอื่นๆด้วยก็เท่านั้นเองครับ...คือเขากลัวว่าคนอื่นๆจะไม่ได้รับความสนใจ ถ้าคนหน้าตาดี2คนมาอยู่ด้วยกัน"

"ห้ะ?!"

เดี๋ยวนะไอเทมป์ กูหมายความแบบนั้นเหรอ? กูบอกเมิงตอนไหน? แล้วเมิงเสือกมาตรัสรู้ความในใจกูได้ไงเนี้ย?

"อ้อ...ครับๆ อย่างนี้นี่เอง เข้าใจละครับ แต่ยังไงวันนี้ก็ไม่มีshootingคู่อยู่แล้วละครับ งั้นเดี๋ยวเชิญเตรียมตัวเลยนะครับ"

หนุ่มแว่นหนาเดินยิ้มออกไป...แหม๊ แล้วไม่บอกมาตรงๆ ทำเอางงแตก นึกว่าทะเลาะอะไรกัน...ที่แท้ก็แค่เป็นห่วงสมาชิกคนอื่นๆช่างเป็นลีดเดอร์ที่ดีจริงๆน๊า ควอน จี ยง

"หน้าไม่อาย...ชิ คนหน้าตาดี"

"ก็ดีกว่าบางคนละหว่า..."

"แก...ไอเทมป์"

"ทำไม?"

เทมป์ยื่นหน้าเข้าไปประชิดจียง...ดวงตาคู่คมสบประสานกับดวงตาสีน้ำตาลอ่อนอย่างล้อเลียน...

"ฮึ่ย...หลีกไป"คนตัวบางออกแรงผลักคนตัวโตด้วยความรู้สึกประหลาด...ยื่นหน้ามาขนาดนั้นไม่จูบกูเลยละไอเทมป์ ไอ้บร้า ไอ้หน้าหล่อ ...แล้วกูจะเขินทำไม?บร้าดิ๊!!ไม่ได้เขิน กูแค่ตกใจก็มันเล่นหันมาปะหน้ากันจังๆแบบนั้นไม่ทันตั้งตัว เป็นใครก็มีเขว เอ๊ย! มีเขิน เอ๊ย! มี...เออ มีไรก็ช่าง แต่มันแปลกๆแล้วมันคืออะไร?(นั่นซิมันคืออะไรหนอ 5555+)

"เอ่อ จียงต้องมายืนใกล้ๆแดซองนะครับ"ทีมงานร้องทักขึ้นเมื่อเห็นจียงเดินไปยืนกับซึงรี

"อ้าว...พี่จียงไม่ได้ยืนติดกับผมเหรอครับ"มักเน่ส่งเสียงประท้วงขึ้นมาด้วยความเสียดายส่งสายตาละห้อยอ้อนพี่ชาย...อยากถ่ายใกล้ๆกันนี่นา...

"ไว้งานหน้าก็แล้วกันเนอะ"เหมือนอ่านความคิดอีกฝ่ายออก ควอน จี ยง จึงพูดปลอบน้องชายแล้วลูบหัวเบาๆด้วยความเอ็นดูแล้วหันไปค้อนวงใหญ่ใส่เทมป์...ใส่แว่นกะแอ๊บเนิร์ดหรืองายวะไอตูดใหญ่ ดูไงก็ปู่ละวะ แก๋ แก่

"กรี๊ดๆ ท็อปหล่อได้อีกนะเธอเนอะ"

"................"

อ้าวนูน่า สุดหล่อเทพบุตรกรีกยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ทำไมข้ามหัวไปชมไอ้คุณปู่ละครับ จียง ยิ้มให้ทีมงานสาวทั้งสองคนเมื่อทั้งคู่หันมาสบตาเขา...นั่นไงอึ้ง อึ้งไปเลย หล่อใช่ไหมครับ? อะ เอาเลยอนุญาตให้กรี๊ด เอาเลยครับ กรี๊ดเลยครับ....

"................"

เอ๊ะอ้าว ยิ้มทำไมละครับ ยิ้มแล้วเดินจากไปแบบนี้ หมายความว่าไงครับนูน่า เฮ้ยๆ กลับมาก่อน กลับมาเคลียร์ก่อน!!!!

.
.
.
.
.
.
.

หลังการ shooting

"อ้าวจียง แกจะรีบไปไหนวะ รถยังไม่มาเลย"

"กูจะไปเอาความหล่อออก"

"?!!!!"