Ma Everything

เย้ๆ เสร็จแล้วคะ ฟิคเพื่อเบิร์ดเดย์แดซอง รีบปั่นสุดๆเพราะว่าอีกสักครู่ต้าต้องปิดคอมฯแล้วไปอ่านหนังสือสักที [พรุ่งนี้สอบแล้ว ...เกิดได้ที่โหล่ ขายหน้าทั้งพ่อทั้งลูกแน่ๆ...] ฟิคเรื่องนี้พิเศษเพื่อน้องแดจริงๆคะแต่แอบหยอดTempGนิดนึงพอเป็นกระษัยไม่งั้นรสชาติจะไม่ถูกปาก(5555+) ไม่ต้องแพล่มกันแร้วไปอ่านกันเลยดีก่า ขอให้สนุกนะคะ [คือก็พยายามให้สนุกน่ะคะ...ถ้าไม่สนุกก็ขอโทษด้วยนะคะ]

.......

+++++++++++++++++++++++++++++++++

Date:25 April,2009
Time:10:10 PM
Place:BB's van

แสงไฟนีออนสวยสดจากตึกราต่างๆที่เปิดประชันกันทำให้ถนนสองข้างทางดูสว่างไสวจนเกือบลืมไปว่า
อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะเป็นเช้าวันใหม่...ชายหนุ่มบนรถตู้เอนกายพิงพนักด้วยท่าทางสบาย
แต่สายตาคู่นั้นกลับดูเหม่อลอยขณะทอดสายตามองออกไปอย่างไร้จุดหมาย

ความสนุกสนานของคอนฯในวันนี้ยังคงคุกรุ่นอยู่ในตัวเค้า Big Surprise ที่แฟนๆแสดงออกต่อเค้า
ยังคงติดตรึงอยู่ในหัวใจ...ทุกน้ำเสียงของการโห่ร้อง ทุกสีหน้าแววตาความรู้สึกที่เค้าสามารถสัมผัสถึงมันยังทำให้เค้าเต็มตื้น
ทุกอย่างยังคงโลดแล่นอยู่ในหัวของเค้า...แต่ถึงอย่างไรเค้าก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าตอนนี้เค้ากำลังเหงา...

สายตาเศร้าสร้อยกวาดไปรอบๆตัว...รถตู้คันตั้งใหญ่ มีกูอยู่คนเดี่ยะ...เจ้าพ่อโดราเอม่อนถอนหายใจพรืด เอื้อมไปหยิบกล่องเค้กมากอดแนบอก
กินคนเดียวให้หมดเลยดีไหมเนี่ยะ?...ฮือ ฮือ ทำแดได้ลงคอ...

[เราลองย้อนไปดูเหตุการณ์ก่อนหน้านี้กันดีกว่าว่าเกิดอะไรขึ้นกับแดซอง]

หลังเวทีคอนเสิร์ต Sunset Glow Hite Cool Concert

"คังแดซอง HBD นะจ้ะ"
"ครับนูน่า ขอบคุณครับ"
"แดซองจ๋า มีความสุขมากๆนะจ้ะ"
"โอวว ขอบคุณครับ"
"HBDนะแดซอง"
"คร้าบบบ ขอบคุณทุกๆคนเลยนะครับ"

คังแดซองโค้งขอบคุณสตาฟทุกคนที่อวยพรวันเกิดให้เค้า พ่อหนุ่มดีไลท์หน้าบานสุดๆกับคอนฯในวันนี้
มันเป็นคอนฯที่ดีมากๆเพราะนอกจากเป็นคอนฯแล้วยังรวมเอาเป็นปาร์ตี้HBDอายุครบ21ปีของเค้าด้วย

"เอ่อ...ทุกคน"เจ้าพ่อโดราเอม่อนเอ่ยขึ้นเมื่อเหลือเพียงเหล่า BB ในห้องแต่งตัว

"อ่ะ ผมต้องรีบไปแล้วนะฮะ มีนัดสัมภาษณ์เกี่ยวกับ why did you come to my house?ที่รายการวิทยุ"
มักเน่เหลือบมองนาฬิกาข้อมือแล้วกระวีกระวาดเก็บของลงกระเป๋า...ตอนนี้หนังของมักเน่กำลังเข้าโรง...น้องชายคนเล็กจึงต้องบินเดี่ยวอยู่บ่อยๆ

"สัมภาษณ์ที่ตึกMหรือเปล่า?"

"ฮะ พี่"

ซึงรีหันไปตอบจียง

"เออ งั้นไปด้วยกันเลย พี่นัดเพื่อนไว้ตึกนั้นเหมือนกัน"

ร่างบางหยิบกระเป๋าขึ้นสะพาย ขยับเท้าไปที่ประตู

"อ้าว เฮ้ย แล้วพวกนายจะกลับกี่โมงวะ?"

ยองเบละสายตาจากเกมในมือถือหันมาสนใจเพื่อนร่วมวง

คำถามของยองเบทำให้อีกคนหูผึ่งหลังจากนั่งหน้าแห้งฟัง2พี่น้องสนทนา

"คงหลังเที่ยงคืนมั้งฮยอน เพราะรายการ ON AIR ดึก"เจ้ามักเน่ทำหน้าคิดนิดนึงก่อนตอบด้วยความไม่แน่ใจ

...หลังเที่ยงคืน...=="

"งั้นชั้นรอกลับพร้อมนายละกัน...ไปนะเว้ย"จียงหันมาโบกมือลา

...รอกลับพร้อมกัน...=="...อ่ะไม่เป็นไรอย่างน้อยก็ยังเหลือพี่เทมป์กะพี่เบรวมผมด้วยก็เป็น3 เออ มากกว่าตั้ง1 ^^

"ยองเบ แดซอง วันนี้พี่สาวชั้นโทรฯมาบอกว่าแมวที่บ้านตกลูกวะ ว่าจะแวะไปเยี่ยมสักหน่อย"

ฉึบ...คังแดซองหุบยิ้มลงทันที...อะไรวะ...แมวตกลูก...เฮ้ยๆ ไปเยี่ยมวันอื่นไม่ได้เหรอวะ ไปวันอื่นดิ เดี๋ยวฝากวิสกัสไปเยี่ยมด้วย วันนี้อยู่ด้วยกันก่อนเด๊

"อ้าวเหรอฮะ ยินดีด้วยนะฮยอน อือ นี้ผมก็คิดว่าจะไปรับน้องบอสเหมือนกัน ฝากแม่ไว้นานๆเริ่มคิดถึงลูกชายสะแล้ว"

...ไปรับลูก...==" พี่ค้าบฝากแม่พี่เลี้ยงต่อไปอีกวันไม่ได้เหรอครับ เด็กมันไม่ขาดความอบอุ่นหรอกค้าบ

"อืม คิดๆอยู่ว่าจะค้างที่บ้านสักคืนเพราะพรุ่งนี้ช่วงเช้าว่าง"

...ค้างที่บ้าน...==" โหย จะมาสำนึกรักบ้านเกิดทำไมเอาตอนนี้วะไอพี่เทมป์ วันอื่นๆที่ไปแฮงเอาท์ทำไมไม่นึกจะกลับบ้านวะ

แดซองเริ่มกระสับกระส่าย แต่ไม่กล้าโพล่งปากอะไรออกไปได้แต่นั่งกรอกตามองฮยอนทั้งสองสลับกันไปมา
...ทำไมมันเป็นจังซี้วะเนี้ยเฮ้ย...

"ไปก่อนนะยองเบแดซอง ฝากดูบ้านด้วยละกัน" แล้วพี่ชายก็เดินสะบัดตูดออกจากห้องไป

"เอ่อ...ฮยอน คือ..." แดซองรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีอยู่...เอาวะคนสุดท้ายแล้ว ถ้าปล่อยหลุดมือไป
คนที่จะกลายเป็นเด็กมีปัญหาก็คือเค้านี่แหละไม่ใช่ไอ้น้องบอสลูกรักของพี่เบเค้าหรอก
แต่ก่อนที่แดซองจะได้เอ่ยอะไรมากไปกว่านั้น ยองเบก็ยกมือขึ้นห้ามทัพเสียก่อน...ชู่วว์คุยโทรฯอยู่...

"......."

"ฮัลโหลยองเบครับแม่...ฮะ เดี๋ยวผมจะเข้าไปรับลูกบอสนะครับ...เอ๊ะ คุณอามาค้างที่บ้าน...ผมก็อยากคุยกับคุณอาอย่างนี้ต้องคุยกันถึงเช้าแน่ๆเลยฮะ...ฮะๆแล้วเจอกันครับแม่"

"แดซอง...พี่ไปก่อนนะและก็...HBD" เสียงเรียกของยองเบและรอยยิ้มนั้นช่างสดใสเหลือเกินแต่มันไม่ได้ทำให้หัวใจที่แห้งผากของน้องชายเบิกบานขึ้นมาได้...

"ขอบคุณฮะ"

แดซองตอบรับแผ่วเบา...พ่อหนุ่มดีไลท์เหลียวมองไปรอบๆ ภายในห้องสี่เหลี่ยมธรรมดาๆที่แฟนคลับหลายคนใฝฝันอยากเข้ามาหนักหนา...ใครจะรู้บ้างว่าวันนี้มันช่างเงียบเหงาเหลือเกิน...คนถูกทิ้งได้แต่นั่งตาปริบๆ...
.
.
.
.
.
.
Date:25 April,2009
Time:11:45 PM
Place:Park

"เมื่อไรจะเที่ยงคืนสักทีวะ"
ลีดเดอร์ตัวบางเริ่มบ่น...แล้วทำไมต้องเป็นกูที่มานั่งตากยุงอยู่กับไอเทมป์ตรงนี้วะเนี้ย...
"เมื่อไรก็เมื่อนั้นแหละ"
โอโห คำตอบเมิงช่วยกูได้เยอะเลย ถ้าตอบแบบนี้ปล่อยคำพูดกูลอยเข้าหูหมีทะลุหูหนูไปเลยกะด่ะ ไม่ว่ากัน
"ทำไมแกไม่เปายิ้งฉุบให้ชนะวะเทมป์"
"ก็แล้วทำไมนายจึงแพ้ยองเบละ?"
"อ้าว..จะไปรู้เร๊อะ ไม่ได้ตั้งใจอยากจะแพ้สักหน่อย"
จียงยังบ่นกระปอดกระแปด...อิจฉาไอเบกะมักเน่วะได้แอบอยู่ในบ้าน ไม่ต้องมานั่งหลบๆซ่อนอยู่ในสวนสาธารณะแบบเค้า
"ชั้นก็ไม่รู้วะ..."
นั้นดิทำไมกูออกกระดาษวะ ทั้งๆที่แอบเห็นไอ้มักเน่มันจะออกกรรไกรอยู่แน่ๆกูคิดอะไรอยู่วะเนี้ย...
"ฮัดชิ้วว.."
"ไอ้แห้งขี้โรค"
"......."
โอโหฟังแล้วฉุนกึกเลยครับวีไอพี...ไอ้แห้งขี้โรค...เมิงจะมากไปหน่อยแล้วไอเทมป์ คดีพุดเดิ้ล ยังไม่จบ นี้เมิงยังมาว่ากูเป็นไอ้แห้งขี้โรคอีก ...ไอ้...
"อ่ะ เอาไปใส่สะซิ"
"......."
จียงหุบปากที่กำลังจะด่าแร็พเปอร์ตัวโตทันที...เสื้อ...นี่เมิงถอดเสื้อให้กูเหรอวะเทมป์ เฮ้ย!มีกล้องรายการอะไรอยู่ตรงนี้ป่าววะ
ไอเทมป์มันถึงได้ลืมตัวเจนเทินแมนกะเค้าแบบนี้...คนตัวบางหันรีหันขวาง...วิ่งไปดูถังขยะ แล้วกลับมาดูใต้เก้าอี้ที่พวกเค้านั่ง
"นายหาอะไร?"
"กล้อง"
ตอบออกไปแต่ยังไม่หยุดค้นหา
"กล้องอะไรของนาย...บ้าหรือเปล่า? นี่เสื้อตกลงจะเอาไม่เอา ถ้าไม่เอาก็ไม่ให้แล้วนะเว๊ย"
เทมป์หดมือกลับมา...กล้องบ้าอะไรของมัน เพี้ยนปะเนี้ย...
"แกซิบ้า จู่ๆมาถอดเสื้อให้ชั้นทำไม? ชั้นไม่ใช่ผู้หญิงนะเว๊ย มาถงมาถอดเสื้อให้"
จียงเท้าสะเอวแว้ดเสียงสูง
เทมป์มองคนหน้าบูดตรงหน้าแล้วอมยิ้ม...เออวะเค้าก็ลืมตัวไป...ก็เห็นมันจามไอ้เค้าก็หวังดี กลัวมันป่วย
"แค่หวังดีหรอกนา ทำสะดี้ดสะดิ้งไปได้...อะ ได้เวลาแล้วไปกันเหอะ"
"เออ ไปดิ..แต่สะดีดสะดิ้งเค้าไว้ใช้กับผู้หญิงนะเว้ย! มันใช้กับผู้ ชายได้ที่ไหน? แม่งมั่วตลอดอ่ะ"
".........."อ้าวก็ที่เมิงทำอยู่อ่า อิผู้ชายทั่วๆไปเค้าทำกันเหรอวะ?...คนหน้าหล่อแอบคิดในใจ
.
.
.
.
.
.

Date:26 April,2009
Time:00:00 PM
Place:BB's home

พรึ่บ

"เฮ้ย!!"
แดซองอุทานออกมาเสียงหลง ...ตายละวา ไฟดับ ทำไงดีวะเนี้ย กูอยู่บ้านคนเดียวนะเว๊ย...
ไฟชงไฟแชคบ้านนี้ก็ไม่มีสะด้วย...

...เอ๊ะ...ทำไมประตูบ้านเปิดเองวะ...

"Are u ready?"

ทันทีที่ประตูเปิด ลีดเดอร์หน้าหวานก็แหกปากเสียงลั่น

"Yep!!!"

เสียงตอบรับดังมาจากชั้นสองของบ้าน

"Say Hap!"

...อ๊ะ!!!...

"Hap!!!"

...อ๊ะ!!!...

"H-A-P-P-Y-B-I-R-T-H-D-A-Y...Let's go!!!"

ผู้มาเยือน2คนพร้อมใจช่วยกันแร็พ

"แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู แฮปปี้เบิร์ดเดย์...แฮปปี้เบิร์ดเดย์

แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทู...ดีไลท์ !!!"

2คนตรงบันไดรับช่วงต่ออย่างไม่รอช้า

"Yeahhhhhhhhhhhh"

แดซองได้แต่อึ้ง!!! อึ้ง!...นี้มัน เฮ้ย!! เฮ้ย!!เจ้าพ่อโดราเอม่อนได้แต่ยิ้มตาปิด...
ขอบคุณพระเจ้า!!ขอบคุณมากๆครับ ขอบคุณที่ส่งผมมาเกิด ขอบคุณที่ทำให้ผมได้เจอกับคนพวกนี้
ขอบคุณมากครับ!!!

"HBD นะแดซอง"จียงเดินยิ้มร่าเข้ามาแสดงความยินดีกับเจ้าของวันเกิด
"พี่จียง....."น้องชายได้แต่เรียกชื่อพี่ชายร่างบาง
"โตขึ้นอีกปีแล้วนะแดซอง"ชเวซึงฮอนตบบ่าพ่อหนุ่มตาหยีเบาๆ
"ฮยอน....."แดซองได้แต่พยักหน้าหงึกๆ...มันซึ้งครับ น้องแด้พูดไม่ออก...
"พี่แดซองมาเป่าเค้กซิครับ"มักเน่ร้องเรียกพี่ชายเสียงใส
"อืม"เจ้าพ่อโดราเอม่อนยิ้มตาหยีอย่างมีความสุข...เค้กโดราเอม่อน...HBD to DS by BB...
มันช่างเป็นเค้กที่สวยงามอะไรเช่นนี้น๊า
"มีความสุขมากๆนะแดซอง"หลังจากเปิดไฟ ยองเบก็เดินมาอวยพรแดซองอีกครั้ง
"ผม...ผม..."แดซองตะกุกตะกักพยายามเรียบเรียงคำพูด
"ผมนึกว่าต้องฉลองวันเกิดคนเดียวในบ้านสะแล้ว เพราะทุกคนต่างก็มีธุระให้ไม่กลับบ้าน"
"ฮ่าๆ..."เสียงหัวเราะของทุกคนดังขึ้นพร้อมกัน...
"ไปขอบคุณลีดเดอร์ซิ นั้นอ่ะตัวตั้งตัวตีเลยนะ"ยองเบพยักเพยิดไปทางจียงที่นั่งยิ้มตาหยีอยู่ตรงโซฟา
จียงรู้อยู่แล้วว่าในงานคอนเสิร์ตต้องมีเซอร์ไพรส์ให้แดซอง...ดังนั้น BB ต้อง Super Surprise กว่า...
ก้สำหรับเค้า BB ทุกคนคือคนสำคัญ ...ทุกอย่างต้องพิเศษ...

"ฮยอนนนนนนนนน ขอบคุณมากค้าบบบบบบบบบบ"

#

จบแล้วคะ

by

::burnitbytatar::