[SF]GD::"จียงเหนื่อยและเครียด"::
posted on 04 May 2009 11:02 by burnitbytatar in ShortFictionอ๊ากๆ สักทีๆก่อนจีดีจะคัมแบ็คต้าขออัพเอนทรี่นี้ก่อนนะคะไม่งั้นจะตกHot Issueแล้วฟิคจะหัวเน่าไร้คนอ่าน
(ฮ่าๆ)เนื้อหาอาจจะยาวไปสักหน่อย เอ่อแต่ขอออกตัวก่อนนะคะต้าไม่ถนัดซีนอารมณ์ 
แต่ที่อยากเขียนก็เพราะ
คำว่า"จียงเหนื่อยและเครียด" และบีบีละจะรู้สึกอย่างไรกับเรื่องที่เกิด ขึ้น....
อ่า....ปะๆ (จูงมือทุกคน) ไปอ่านกันหน่อย -^^- ขอบคุณคะ
::::::::::::::::::::::::::::::::
"ขอบคุณมากๆเลยนะคะพี่จียง"
CLหนึ่งในสมาชิก2NE1กล่าวขอบคุณด้วยความจริงใจ
"อืม...พยายามเข้านะ"
สองหนุ่มสาวโบกมือลา ก่อนแยกตัวกลับที่พัก
แสงไฟภายในสวนสาธารณะและจากตึกราน้อยใหญ่ในบริเวณนี้ ช่วยทำให้การเดินลำพังคนเดียว ไม่น่ากลัวจนเกินไป กอปรกับคืนนี้เป็นคืนพระจันทร์เต็มดวง ควอน จี ยง จึงเลือกที่จะเดินกลับบ้าน แทนการให้ใครไปส่งหรือเรียกแท็กซี่
"เฮ้อ ..."
เด็กหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่...อย่างน้อยแปดวันของที่นั่นและหนึ่งเดือนต่อจากนี้คงช่วยให้อะไรๆดีขึ้นละว้า...
.
.
.
"ทิ้ง ควอน จี ยง ที่เหนื่อยล้าและเคร่งเครียดไว้ที่นั่น แล้วเอาควอน จี ยง คนเดิมของพวกเรากลับมา"
"ครับ...ผมสัญญา ควอน จี ยง คนเดิมจะต้องกลับมา"
"โชคดีนะ"
"ขอบคุณครับ"
คำพูดสั้นๆแต่อบอุ่นและรอยยิ้มที่เต็มเปี่ยมไปด้วยกำลังใจของประธานยางทำให้คนอ่อนล้ามีแรงฮึดขึ้นมาอีกครั้ง
.
.
.
"จอดๆตรงนี้แหละฮะ"
คนตัวโตสะดุ้งพรวดทันทีที่สายตาเหลือบไปเห็นใครบางคนเดินอยู่ริมถนน
"แต่ยังไม่ถึงบ้านเลยนะเทมป์"
หนึ่งในทีมงานท้วงด้วยความหวังดี
"เอ่อ ไม่เป็นไรฮะ" เทมป์ก้าวลงจากรถแล้วเร่งฝีเท้าไล่กวดคนตัวเล็กที่เพิ่งเดินหายเข้าไปในซอย
"จียง...จียง...ควอนจียง"
ไม่มีเสียงตอบรับจากเจ้าของชื่อนั้น ร่างบางยังคงเดินก้มหน้าต่อไปเรื่อยๆเหมือนจมอยู่กับความคิด
คนหน้าหล่อได้แต่ยืนงง ห่างกันไม่ถึงคืบแต่จียงไม่ได้ยินที่เค้าเรียก มันเกิดอะไรขึ้นครับวีไอพี?
แม้จะรู้สึกกังขากับอากัปกิริยานั้นแต่เทมป์ก็เลือกจะเดินตามลีดเดอร์กลับบ้านอย่างเงียบๆ
.
.
"พี่จียง กลับมาแล้วเหรอฮะ? ...อ้าวมาพร้อมกับพี่เทมป์เลย"
"อืม กลับมาแล้ว...เอ๊ะ...มาพร้อมพี่เทมป์...พี่มาคนเดียวนะซึงรี"พี่ชายตอบเสียงเนือยๆแล้วก็ทำหน้างง
"เออ(เน้นเสียงหนักๆ) ต่างคนต่างมาแต่เดินมาด้วยกัน..ไม่รู้ตัวบ้างเหรอ?"
แร็พเปอร์ตัวโตพูดใส่หน้าลีดเดอร์แล้วแทรกตัวเดินเข้าบ้านด้วยสีหน้าไม่ค่อยดี
ควอน จี ยงประมวลความคิด...กูก็เดินมาคนเดียวจริงๆนี่หว่า เมมโมรี่ในหัวมันไม่ได้เรคคอร์ดไว้เลยว่ากูเจอไอเทมป์.....เดินมาด้วยกัน ...กูไปเดินกะเมิงตอนไหนวะ หู๊ย งง เว้ยเฮ้ย~
"พี่ไม่ได้มาด้วยกันจริงๆเหรอ?" ซึงรีเอ่ยถามจียงขณะเดินเข้าบ้านด้วยกัน
"อื่อ จริงๆพี่แยกกับCLตรงหน้าYGแล้วก็เดินกลับบ้านมาคนเดียว ไอ้เทมป์มาตอนไหนพี่ไม่เห็นรู้เรื่องเลย"
พี่ชายยืนยันหนักแน่นทั้งหน้าตาและน้ำเสียง
"แต่ผมเห็นพี่เทมป์เดิมตามหลังพี่มาติดๆเลยนะ ห่างกันสัก2-3ก้าวเองมั้ง"
น้องชายก็หนักแน่นพอๆกัน...ก็เค้าเห็นจริงๆนิ เป็นไปได้ยังไงที่พี่จียงปฏิเสธว่าไม่ได้มาด้วยกัน...
"อ่ะ ของฝาก..." พี่ชายคนโตยื่นกล่องขนมให้น้องเล็กของบ้าน
"ว้าวๆ ขนมอะไรอ่ะฮยอน น่ากินจังเลย...ไปตามพี่ยองเบกับพี่แดซองมากินด้วยกันดีกว่า"
"อ่ะ อ้าว" จียงมองตามซึงรีที่เดินกระดี๊กระด๊าออกไป...อย่าทิ้งพี่ไว้กับไอ้เทมป์เด่ะ เฮ้ย มักเน่...
"ส่วนอันนี้ฉันให้นาย"
ลีดเดอร์ร่างบางมองกระปุกเล็กๆในมือแร็พเปอร์ตัวโต...ยาพิษหรือเปล่าครับ...หรือยาถ่าย?
"แคปซูลเห็ดหลินจือกินแล้วช่วยบำรุงสมอง...รับไปซิ..เร็วดิ"
โอโหถ้าไม่รีบรับผมคงจะหายใจไม่ออก เพราะไอเทมป์มันแทบจะยัดกระปุกยาเข้ารูจมูกผมเลยครับวีไอพี
"ขะ ขอบใจ"
"เออ ไม่เป็นไร"
"มันมีอย. หรือเปล่าวะเทมป์"
"ไม่รู้หาดูเองดิ พี่ฉันซื้อมาให้...ยังไม่เคยกินเหมือนกัน"
"อ้าวแล้วรู้ได้ไงว่าของดีจริง"
"ก็ข้างๆมันเขียนไว้แบบนั้น"
"แล้วนายเชื่อ?"
"ควอนจียง...นี่นายไม่ไว้ใจยากระปุกนี้หรือไม่ไว้ใจฉันกันแน่?" คนตัวโตเริ่มเสียงดัง
"เอ่อ...ขอโทษวะ" มันเรียกชื่อจริงพ่วงด้วยนามสกุลมาซะเต็มยศเลยครับ ก็สำนึกนิดนึงที่เผลอซักมันไปเยอะแต่กูเป็นลีดเดอร์นะช่วยตอบดีๆหน่อยไม่ได้หรือไง?แล้วนั่งกันอยู่สองคนแท้ๆ จะเสียงดังไปทำไมวะคับเมิง?
"กินก่อนนอนวัน2เม็ด ดื่มน้ำตามมากๆ อย่าลืมละ" มือกดรีโมททีวีแต่สายตาแอบชำเลืองไปยังคนข้างๆ
"อืม" ผลิตภัณฑ์เสริมอาหารสกัดจากเห็ดหลินจือ มีสรรพคุณ...(บลา บลา)...จียงกำลังก้มหน้าก้มตาอ่านฉลากข้างกระปุกอย่างตั้งใจ...
"จียง...ตะกี้ตอนนายเดินอยู่ นายไม่ได้ยินที่ฉันเรียกจริงๆเหรอ?"
จียงส่ายหน้าไปมา...สบตากับอีกฝ่ายเป็นการยืนยันความบริสุทธิ์...กูมาคนเดียว กูไม่ได้มากับเมิงแน่ๆกูมั่นใจ คอนเฟิร์ม!!!
"ฉันไม่ได้ยินนายเรียกฉันจริงๆเทมป์...ฉันไม่เห็นนาย...จนกระทั่งซึงรีบอกนั่นแหละ"
เทมป์มองหน้าจียงอีกครั้ง คิ้วหนาขมวดเข้าหากันอัตโนมัติ...ตัวควายขนาดเค้าจียงยังไม่สังเกตเห็น อาการหนักนะเนี้ยไอ้ลีดเดอร์...
"นายดูข้างกระปุกดิ๊ ว่าท็อปโดสของยามันเท่าไร?"
"ทำไม?"
"ก็นายนะอาการหนักแล้วนะซิ"
"เอ๊..."
"เริ่มกินคืนนี้เลยนะ" เทมป์หันไปกำชับจียงอีกครั้ง
"อืม...เอ่อ...เทมป์"
"หืม?" เทมป์เลิกคิ้วสูงเป็นเชิงถาม
"แง้พี่จียงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง"
จียงชะงักคำพูดหันไปมองซึงรีที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาในห้องพร้อมกับยองเบและแดซอง...ไอยองเบแย่งหนมน้องแด๊กอีกละซิ กูละเบื่อจริงๆ...พี่ชายทำหน้าเซ็งแต่ก็ขานรับน้องรักด้วยเสียงปรกติ
"ว่าไงซึงรีเกิดอะไรขึ้น?"
ซึงรีไม่ทันได้ตอบ ยองเบก็เอ่ยขึ้นเสียก่อน
"แกทำแบบนี้ได้ยังไงวะ?"
"เอ๊ะ?"
ควอน จี ยง หน้าเหวอ...ทำไร กูทำไร ใจเย็นไอเบ ทำไมเมิงต้องทำหน้าเท่แล้วมองกูเหมือนเป็นศัตรูแบบนั้น ไอห่ากูกลัวนะเว๊ย
"พี่ทำแบบนี้ได้ยังไง?"
"อ๊า?"
อะไร๊ของพวกเมิงนอกจากเสียงสกรีมของมักเน่ มาดเท่ของไอ้เบ แล้วนี่ยังจะไอ้เหมียวหน้างอตัวนี้อีก...ใครก็ได้บอกกูทีว่าเกิดอะไรขึ้น เมิงจะประท้วงอะไรกูกันเนี้ยยย เสนอญัติแล้วให้โอกาสกูแถลงการณ์ก่อนสักฉบับได้ม๊ายยย?!!
"จียงทำอะไร?!"
เออ ขอบใจวะเทมป์ที่ช่วยถาม...ลีดเดอร์ร่างบางกวาดสายตามองหน้าทุกคน...สำเนาเอกสารให้กูชุดนึงด่วนก่อนที่กูจะงงมากไปกว่านี้
"ฮยอนลองถามมันดูเด่ะว่าไอ้ตัวดีมันเห็นเราเป็นพี่เป็นน้องเป็นเพื่อนมันหรือเปล่า?!"
"............"
จียงมองหน้าเทมป์...กูเปล่านะเทมป์ กูไม่ได้ทำอะไรเลยจริงๆ ถึงกูจะไปช่วย2NE1แต่กูก็ยังเป็นBBเต็มสายเลือด...เมิงเชื่อกูนะ
"พี่จียงกำลังจะไปเมกาวันที่ 27 นี้ แงๆ" เจ้าน้องเล็กหันไปฟ้องพี่ใหญ่
ควอน จี ยง สะดุ้งเฮือก...มักเน่มันรู้ได้ไงวะนั่น?!
"แล้วยังไง? นายกับยองเบก็ต้องไปเรียนเต้นไม่ใช่เหรอ?"
"มันไม่ใช่แบบนั้นนะฮยอน...อ่ะดูนี้ดิ ผลจากที่ปรึกษาฯ"
ยองเบโยนเอกสารสีขาวลงบนโต๊ะอย่างหงุดหงิด...นักร้องนำทรุดนั่งลงบนโซฟาใกล้ตัว...
"เฮ้ย นั่นมัน...!!"
เทมป์หยิบเอกสารขึ้นมาดูก่อนที่อีกคนจะคว้าตัดหน้า...ยองเบไม่ใช่คนขี้โมโห พระอาทิตย์ไม่เคยกราดเกรี้ยว แต่จียงทำให้คนนิ่งสะเทือนได้ เรื่องนี้มันต้องไม่ธรรมดา...เทมป์ตวัดสายตามองจียงแว่บนึงก่อนคลี่เอกสารในมือ...ทำหน้าตามีพิรุธนะเนี้ย
เหงื่อเม็ดเป้งผุดขึ้นเหนือไรผมของคนมีพิรุธ...ตายๆ ตายแน่ๆ กูกำลังจะบอกอยู่เชียวโอยย มักเน่ๆนะมักเน่ ไอ้เทมป์มันมารู้ทีหลังแบบนี้กูตายสถานเดียว ฮือออออออออ
April,23 2009
เรียน ประธานยางฮยอกซอนที่เคารพ
ผลประเมินสภาพจิตใจและระดับความเครียดของควอน จี ยง อยู่ในขั้นรุนแรงต้องรีบปรับสมดุลครับ
"สภาพจิตใจและระดับความเครียดขั้นรุนแรงต้องรีบปรับสมดุล...นี่มันอะไร?! ควอน จี ยง นี่มันอะไร อธิบายมาซิ!!!" ชเวซึงฮยอนแทบจะกลายร่างเป็นหมีบ้า(ในป่าคอนกรีต)โดยทันที...
ไอ้อาการใจลอยเรียกไม่ได้ยินก็เพราะจียงกำลังป่วยยังงั้นเหรอ?!
นี้มันเกิดอะไรขึ้นกับคนตัวบางตรงหน้า...เทมป์รู้ดีว่าจียงต้องเหน็ดเหนื่อยกับภาระมากมายในฐานะลีดเดอร์แต่เค้าแทบไม่รู้เลยว่ามันจะมากมายและรุนแรงถึงขั้นที่ต้องรีบปรับสมดุลทางอารมณ์แบบนี้...ทำไมละ ทำไมไม่ไว้ใจพวกเราทำไมไม่บอกให้พวกเราฟัง...ทำไมทำตัวแบบนี้ห๊ะ ควอน จี ยง!!!
"เฮ้อ..."
ลีดเดอร์ถอนหายใจยาวๆอีกครั้ง...หมวกใบเก่งถูกดึงลงมาปิดบังใบหน้า...ดั๊นไปลืมจดหมาย จนไอเบไปเจอสะได้นะกู...
"จียง" "จียง" "จียง" "ควอน จี ยง!!!" เสียงเรียกดังขึ้นเรื่อยๆจนแทบจะเรียกว่าแผดเสียงออกมา
"เอออออ รู้แล้วโว๊ย กูรู้แล้วว่ากูชื่อควอน จี ยง จะเรียกทำไมนักหนาวะ?" ร่างบางสะดุ้งพรวดขึ้นยืนประจันหน้ากับคนตัวโตด้วยอารมณ์ขุ่นมัวเช่นกัน...โธ่เว๊ย!!!
"เมิงไปเจอจดหมายได้ไงวะยองเบ?!" จียงหันไปถามยองเบหน้ายุ่ง
"เมิงลืมไว้ในห้องน้ำ"
..อึ๊ย..พลาดเลยกูเมื่อเช้ากูไม่น่าหยิบขึ้นมาอ่านทวนรอบสองเลยวะ น่าจะขยำๆยัดลงชักโครกไปจะได้ม่ะมีม๋าตัวไหนไปเจอ
"ทำไมนายปล่อยให้ตัวเอง...ป่วย..." เสียงทุ้มใหญ่ของชเวซึงฮยอนดึงความสนใจของทุกคนกลับมาเรื่องเดิม
"นั่นซิฮะพี่จียงพวกเราไม่ได้เป็นครอบครัวเดียวกันเหรอ?" เจ้าพ่อโดราเอม่อนทำหน้าหงอยจนจียงรู้สึกเสียใจ
"มันไม่ใช่อย่างนั้นนะแดซองเพราะนอกจากบ้านสกุลควอนแล้วYGก็คือบ้านหลังที่สองของพี่และBBก็คือพี่น้องเพื่อนสนิทคนสำคัญของพี่เสมอ" ลีดเดอร์ร่างบางเอ่ยน้ำเสียงหนักแน่น ทุกคำพูดล้วนมาจากใจจริงของเค้า
"ถ้าเป็นยังนั้นจริงๆทำไมไม่ระบายความทุกข์ของนายให้พวกเราฟังละ?!" ดวงตาคู่คมจับจ้องไปที่วงหน้าของลีดเดอร์
คำถามของเทมป์คือสิ่งที่BBทุกคนอยากจะถาม...
จียงสบสายตาแต่ละคู่ด้วยความกดดัน...ปากสวยได้รูปเม้มเข้าหาก่อนตัดสินใจระเบิดมันออกมา
"โธ่เว๊ย!!!"
หมวกใบเก่งถูกเขวี้ยงลงข้างๆตัว ร่างบางทรุดลงนั่งกับที่ มือเรียวเล็กป้องหน้าแล้วลูบเสยผมขึ้นไปก่อนจะมาเกาะกุมกันอยู่ด้านหน้า
"ฉันเป็นลีดเดอร์ ฉันไม่อยากให้ทุกคนต้องมาลำบากเพราะฉัน ไม่ใช่ว่าฉันไม่ไว้ใจ แต่เพราะฉันไม่อยากให้ทุกคนต้องมาทุกข์ใจด้วยกัน อยากให้พวกนายได้พักผ่อน เพราะตั้งแต่เดบิวท์พวกเราไม่เคยได้พักผ่อนจริงๆจังๆสักที และเรื่องงานโซโล่ของฉันที่ยังไปไม่ถึงไหนจนต้องเลื่อนออกไป จนทำให้เกิดข่าวลือบ้าๆพวกนั้น...ความจริงฉันก็ไม่แคร์มันเลยสักนิด แต่ที่ฉันเป็นห่วงก็คือความรู้สึกของวีไอพีทุกคนๆตังหาก...ฉันไม่อยากให้พวกเขาต้องผิดหวังในตัวฉันและในตัวของBB พวกนายเข้าใจฉันไหม?!"
วินาทีนั้นสมาชิกที่เหลือของBBได้แต่นิ่งฟังทุกคำพูดที่พรั่งพรูออกจากปากของเด็กหนุ่มร่างบาง ผู้ที่เข้มแข็งและเป็นจุดรวมของวง...สายตาของทุกคนอ่อนแสงลงด้วยความสงสารลีดเดอร์ตัวบางและลึกๆภายในใจพวกเขายิ่งภาคภูมิใจที่ได้มีส่วนรวมในทุกผลงานกับคนๆนี้...ควอน จี ยง ลีดเดอร์ยอดมนุษย์...
"ชิ ก็ดีแต่เป็นห่วงคนอื่น...พวกฉันก็เป็นห่วงนายไม่แพ้กันแหละ เกิดนายเส้นสมองแตกตายไป BBก็ขาดหัวหน้า วีไอพีก็ขาดคนสกรีมไปหนึ่ง YGก็ขาดรายได้เพราะนายตายก่อนเกษียน...สัญญากับพวกเรานะ ต่อไปจะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก"
แม้คำพูดของเทมป์จะฟังดูขำๆแต่ยองเบก็สนับสนุนทุกคำพูดของพี่ใหญ่
"รับปากซิวะ"ยองเบยังรักษามาดเท่ๆเอาไว้
"ใช่ฮะรับปากซิฮยอน" แดซองเขย่าแขนเล็กๆของจียง
"นะๆพี่จียงต้องรับปากพวกเราว่าจะไม่ทำแบบนี้อีก" มักเน่ถลาเข้าไปนั่งพับเพียบข้างหน้าพี่ชาย
"เออ เออ รับปากแล้วเว้ย เลิกเขย่าสักทีได้ม๊ายย!!" จียงพยายามเกาะมือตุ๊กแกของเจ้าน้องชายทั้งสองคนออกจากตัว...โหย ข้างนี้ก็แดซอง ตรงขาก็ซึงรี
"ฮ่ะๆ"
เจ้าน้องชายสองคนหัวเราะชอบใจ
"งั้นเราไปกินขนมกันเหอะ"
ซึงรีวิ่งนำทุกคนไปห้องครัว
"อ่า รอด้วยๆ"
ตามด้วยแดซอง
"พรุ่งนี้ฉันจะช่วยแกเก็บกระเป๋านะ"
ยองเบตบบ่าเพื่อนรักเบาๆ รอยยิ้มของพระอาทิตย์กลับมาแล้ว
"ขอบใจ"
จียงยิ้มตาหยีให้เพื่อน...มือเล็กคว้าหมวกใบเก่งมาใส่อีกครั้ง
"จียง..."
จียงสะดุ้ง อะไรของเมิงอีกไอเทมป์ เค้าปิดประชุมไปแล้วเมิงจะอะไรกะกูอีก...เป็นแมวไรวะชอบทำหน้าดุใส่กูจริง
"แล้วอย่าลืมกินแคปซูลเห็ดหลินจือนะ"
อ่า นะ มันสั่งเสียงเข้มแล้วก็เดินจากผมไปค้าบ...
"เอออ คืนนี้กูจะกินสามเม็ดเลยเมิงงงง"
เสียงจียงตะโกนไล่หลัง... ทำให้ใบหน้าคมยิ้มบางๆ อย่างไม่รู้ตัว
.
.
.
April,27 2009
Airport
Credit:bbviplover
SR:พี่จียงอย่าลืมของที่ผมฝากซื้อนะครับ หรือถ้ายังไงพี่ซื้อฝากผมเลยกะด่ะ
GD:ได้ข่าวเดี๋ยวแกก็จะมาไม่ใช่เหรอ?- -"
SR:ก็ซื้อเองมันไม่เจ๋ง พอเป็นของฝากมันดูดี๊ ดูดี (ลั้นลา)
GD:- -*
#
:burnitbytatar:
ความจริงนะถ้าอ่านเฉย ๆ แบบไม่รู้เรื่องรู้ราวหนูก็อาจจะเฉย ๆ นะ
แต่เพราะรู้ข่าวของจียงด้วยเลยยิ่งซึ้งเข้าไปใหญ๋
จียงตอนนี้กำลังพักผ่อน แต่เหมือนแว่ว ๆ มาว่าจะมีงานเข้า
"นอกจากบ้านสกุลควอนแล้วYGก็คือบ้านหลังที่สองของพี่และBBก็คือพี่น้องเพื่อนสนิทคนสำคัญของพี่เสมอ"
ชอบประโยคนี้จัง อ่านฟิคพี่แล้วรู้สึกถึงความอบอุ่นในบ้านบิ๊กแบง
ความจริงความอบอุ่นมันก็กรุ่นมาตั้งแต่CLบอกขอบคุณจียงแล้วอะ
ไม่รู้ว่าตอนนี้จียงพักผ่อนเป็นไงมั่ง
แอบเป็นห่วงอยู่เหมือนกัน อิอิ
ปล.หมวกรูปดาวอันนี้เหมือนเห็นจียงใส่บ่อย ท่าจะเป็นใบโปรด (หรือเปล่า?)
#1 By Nattatida on 2009-05-04 13:23