Ma Everything

ลมเย็นปะทะผิวกายให้ร่างสะท้าน มือเล็กโอบกอดรอบตัวเอง สองเท้าย่ำลงบนพื้นอย่างไม่รู้จุดหมายปลายทาง

ถนนสายนี้จะไปหยุดที่ไหน...ไม่มีคนให้ถามและไม่มีคำตอบจากฟ้า

ปากบางเม้มเข้าหากันก่อนแหงนหน้ามองเบื้องบน เมฆดำกำลังกลืนกินพระจันทร์จนแทบจะมองไม่เห็นแสงสีนวล ตาเรียวเล็กกระพริบไล่หยดน้ำที่ร่วงใส่ตา

ฝนตก

ท้องฟ้ากับดวงดาวกำลังหลั่งน้ำตาสงสารพระจันทร์...

อยากช่วย...อยากขับไล่เมฆใจร้าย...อยากพาพระจันทร์กลับมาหาท้องฟ้ากับดวงดาว...

มีวิธีไหม...?

ปรบมือเสียงดังหรือตะโกนสุดเสียงเมฆก้อนนั้นจะตกใจกลัวแล้วปล่อยพระจันทร์หรือเปล่า...?

ไม่!!!

คำตอบ...คือ...ไม่

เมฆก้อนนั้นจะไม่มีวันปล่อยพระจันทร์ด้วยความกลัว...แต่...จะปล่อยเมื่อมันพอใจ

เด็กหนุ่มเหยียดปากเป็นเส้นตรง

เมฆชั่ว...

ไปตายซะ!

มือเล็กยกขึ้นลูบหน้าตัวเองก่อนก้าวเท้าเดินฝ่าสายฝนต่อไปด้วยกายที่สั่นเทา

.

.

.

"ผมจะไปส่งคุณที่รถนะ"

หญิงสาวไม่ตอบยื่นมือส่งให้ชายหนุ่ม มือเรียวยาวสัมผัสมือบอบบางอย่างถนอมราวกับถือแก้วเนื้อดีอยู่ในมือ ร่างสูงเพรียวขยับเดินช้าๆไม่เร่งรีบตามจังหวะการเดินของอีกคน

เด็กหนุ่มผู้ทำหน้าที่เปิดประตูโค้งต่ำให้คนทั้งคู่ก่อนจะทำหน้าที่ของตน พายุฝนสงบลงแล้วแต่ละอองฝนยังไม่จาง พนักงานที่จ้างมากางร่มขยับตัวมาหาชายหนุ่มและหญิงสาว มือเรียวรีบยกห้าม

"ไม่ต้อง...ส่งร่มมาก็พอ"

ร่มคันใหญ่ถูกส่งให้ตามคำขอ คนขับรถลงมาเปิดประตูรอ ร่างบอบบางในชุดเดรสสีดำค่อยๆก้าวขึ้นรถทางด้านหลัง ชายหนุ่มถอยห่างจากตัวรถโค้งศีรษะให้

"ขอบคุณที่ใช้บริการครับ"

.

.

.

"รถจอดอยู่หน้าร้านแล้วนะครับ"เด็กหนุ่มหน้าตาใสซื่อโค้งตัวยื่นกุญแจรถส่งให้เจ้าของ

ร่างสูงเพรียวสะโอดสะองในชุดสูทสีดำพยักหน้าเล็กน้อยก่อนรับกุญแจรถมาถือไว้ในมือ...เสื้อแขนยาวถูกเลื่อนขึ้นเพื่อมองดูเวลาจากนาฬิกาข้อมือ...อีกห้านาทีจะตีหนึ่งรีบกลับบ้านไปแช่น้ำอุ่นแล้วเข้านอนดีกว่า

"เฮ้ย!อย่ามานอนตรงนี้นะ...ไป!...ออกไป!..."

ร่างบางค่อยๆลุกขึ้นอีกครั้งอย่างทุลักทุเล ความหนาวเย็นในคืนหลังฝนตกช่างทรมานร่างกายภายใต้เสื้อผ้าเปียกปอนให้ปวดร้าวไปทั่วร่าง...ขาเล็กๆก้าวออกอย่างยากลำบาก ปากบางขบแน่นจนขาวซีด ตาเรียวเล็กเริ่มหนักอึ้ง ภาพที่มองเห็นเริ่มพร่าเลือน ร่างบางเดินโซซัดโซเซห่างจากหน้าร้านที่ถูกไล่ไปได้ไม่ไกลก็ทรุดฮวบลงข้างรถสวย

"..........?!........."

.

.

.

มือเรียวอังหน้าผากมนของเด็กหนุ่มบนเตียง คิ้วเรียวขมวดมุ่น ยาแก้ไข้กับแผ่นเจลลดไข้ที่แปะอยู่บนหน้าผากไม่ได้ช่วยบรรเทาอาการให้ร่างบางดีขึ้นสักเท่าไร ปรอทวัดไข้ถูกสอดเข้าไปใต้ลิ้นคนป่วยอีกครั้ง...สามสิบเก้าองศา...เจ้าของห้องเลื่อนผ้าห่มขึ้นไปถึงปลายคางคนป่วย...ถ้าพรุ่งนี้ยังไม่ดีขึ้นฉันจะเรียกหมอมาตรวจนายนะ

ร่างสูงพาตัวเองมาหยุดที่ห้องรับแขกด้านหน้า ตาเรียวยาวปรายมองโซฟาตัวโปรด คืนนี้คงต้องอาศัยนอนบนโซฟาไปก่อนไว้พรุ่งนี้ค่อยโทรฯเรียกแม่บ้านขึ้นมาทำความสะอาดห้องว่างที่เหลือ ชายหนุ่มเหยียดตัวตามความยาวบนที่นอนจำเป็นอย่างเหนื่อยอ่อนก่อนจะค่อยๆดำดิ่งสู่ห้วงนิทราให้ร่างกายได้พักผ่อน

.

.

.

แสงแดดในยามเช้าลอดผ่านเข้ามาในห้อง ปลุกคนหลับใหลให้ได้สติ แขนเรียวพยายามขยับแต่ความปวดเมื่อยจากพิษไข้ทำให้ไม่สามารถทำได้อย่างที่ต้องการ ตาเรียวเล็กสีน้ำตาลอ่อนกวาดมองห้องกว้างด้วยความมึนงง ความทรงจำครั้งหลังสุดเค้าเผลอฟุบหลับหน้าคลับแห่งหนึ่งในย่านแหล่งผีเสื้อราตรีแล้วก็ถูกไล่ตะเพิดออกจากหน้าร้านและหลังจากนั้นทุกอย่างก็ว่างเปล่า

ร่างบางกัดฟันยันกายลุกขึ้นนั่ง จากตรงนี้มองออกไปนอกห้องมีใครคนนึงนอนหลับอยู่บนโซฟา ผู้ชายคนนั้นคงเป็นเจ้าของห้องและคงเป็นคนที่พาเค้ามาที่นี่

เด็กหนุ่มแกะแผ่นเจลลดไข้ออกจากหน้าผากแล้วใช้หลังมือวัดความไข้ให้ตัวเอง อุณหภูมิความร้อนภายในร่างกายแผ่ออกมาจนเจ้าตัวต้องหดมือกลับ

ความยากลำบากในการกลืนน้ำเหนียวๆลงคอสั่งให้ต้องเหลียวมองไปรอบๆตัวเพื่อหาสิ่งดับกระหาย ร่างเล็กเขยิบกายไปใกล้โต๊ะข้างเตียงเอื้อมมือหยิบน้ำในแก้วที่มีฝาครอบขึ้นมาดื่มด้วยมือสั่นเทา ของเหลวบริสุทธิ์ไหลผ่านลำคอแห้งผากค่อนข้างเร็วตามคำสั่งของสมอง ไม่ถึงเสี้ยวนาทีน้ำในแก้วที่มีอยู่เกือบเต็มก็หมดลงเหลือเพียงแก้วว่างเปล่าที่กำลังจะถูกวางไว้ที่เดิม

//...เพล้ง...//

ร่างสูงบนโซฟาสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ ตาเรียวยาวหยุดที่ร่างเล็กบนเตียงนอนก่อนจะมองเศษแก้วแตกที่กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น ชายหนุ่มสะบัดศีรษะไล่ความง่วงสองสามทีแล้วจึงลุกเดินไปยังห้องนอนของตัวเองพร้อมกับถังขยะในมือ

สองคนสบตากันเล็กน้อยก่อนที่เจ้าของห้องจะก้มลงเก็บเศษแก้วลงถังขยะไปเงียบๆปล่อยคนบนเตียงให้นั่งนิ่งมองตาปริบๆด้วยความเกรงใจ

"ตื่นนานแล้วเหรอ?"

"ไม่นานเท่าไร"

"อย่าเพิ่งลุก...เดี๋ยวฉันจะไปหยิบปรอทวัดไข้"

คนหน้านิ่งพูดจบก็ยืนขึ้นพร้อมถังขยะในมือ ขายาวๆก้าวพรวดๆไปนอกห้องอึดใจเดียวก็กลับมาพร้อมปรอทวัดไข้

"สอดไว้ใต้ลิ้นสองนาทีแล้วเอาออกมา"

คนป่วยพยักหน้ารับก่อนทำตามอย่างว่าง่าย ร่างสูงกอดอกมองนาฬิกาสลับกับหน้าคนป่วยจนครบสองนาทีเครื่องมือวัดไข้ก็ส่งเสียงร้อง มือเรียวยื่นไปรับปรอท คิ้วสวยได้รูปขมวดมุ่นเมื่อตัวเลขที่ปรากฏเป็นค่าที่ไม่พึงประสงค์

"สามสิบเก้าเท่าเดิม...ไปโรงพยาบาลไหวไหมหรือจะให้ฉันเรียกหมอมาตรวจที่นี่?"

เด็กหนุ่มส่ายหน้า

"หมายความว่าไง?"

"ไม่ไปโรงพยาบาลและไม่ต้องเรียกหมอมาตรวจ"

"ทำไม?"

"ผมไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณคุณมากไปกว่านี้..."

"หึ...จะมากจะน้อยกว่านี้ฉันก็มีบุญคุณกับนายไปแล้ว"ปากอิ่มยิ้มหยัน

"ผมรู้ว่าคุณมีบุญคุณกับผมแต่เพียงเท่านี้ผมก็ไม่รู้จะมีปัญญาชดใช้ให้คุณหรือเปล่า!"

"ฉันจะไปหาอะไรให้นายรองท้องก่อนหมอจะมา"

เจ้าของห้องตัดบทสนทนาด้วยสีหน้าเรียบเฉยและท่าทางเฉยเมย

"เดี๋ยว!"

ร่างสูงที่กำลังก้าวพ้นจากห้องหยุดนิ่งฟังแต่ไม่ได้เหลียวกลับไปมอง

"ผมจะไปแล้ว" 

.

.

.

"เป็นไข้หวัดธรรมดานะครับ เดี๋ยวหมอจะฉีดยาให้หนึ่งเข็มเพื่อลดไข้หลังจากนี้ก็ทานยาตามหมอสั่ง พักผ่อนมากๆสองสามวันก็หายครับ"คุณหมอหนุ่มพูดกับคนป่วยเสร็จก็หันมายิ้มให้ร่างสูงที่ยืนกอดอกอยู่ข้างๆ

"กลัวเข็มหรือเปล่า?"

"ไม่...ว่าแต่หมอจะฉีดตรงไหน?"

"โดสยาค่อนข้างเยอะคงต้องฉีดที่สะโพกครับ"

"..................."

"ตามสบายนะครับคุณหมอผมขอตัวไปรอข้างนอก"

ร่างสูงหมุนตัวเดินออกจากห้องปล่อยให้หมอกับคนป่วยอยู่ตามลำพัง

.

.

.

"วันนี้เลทหน่อยนะแต่ไม่เกินสองทุ่มก็คงไปถึงยังไงก็ช่วยดูแลร้านด้วย...อืม...ขอบใจ(ตู้ด)..."

เสียงคุยโทรศัพท์ปลุกให้คนในห้องนอนรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้งหลังจากหลับสนิทด้วยฤทธิ์ยาไปตั้งแต่ก่อนเที่ยง ร่างบางยันกายลุกขึ้นค่อยๆหย่อนเท้าลงจากเตียงเดินไปเข้าห้องน้ำ

"เสื้อผ้าเครื่องใช้ต่างๆบนชั้นวางข้างประตูห้องน้ำฉันเตรียมไว้ให้นาย หยิบไปใช้ได้เลยนะ"

ปากบางเม้มเข้าหากันจ้องมองสิ่งของบนชั้นวางเล็กน้อยก่อนรวบทุกอย่างแนบอกเดินเข้าห้องน้ำไปเงียบๆ ทันที่ที่ได้ยินเสียงปิดประตูห้องน้ำเจ้าของห้องก็โผล่แว่บมาหน้าห้องชำเลืองมองชั้นวางของเมื่อเห็นว่าเหลือแต่ชั้นเปล่าก็เหยียดยิ้มด้วยความพอใจ นึกว่าจะอวดเก่งอย่างเมื่อเช้าซะอีก คิดๆแล้วก็ขำถ้าเค้าช้ากว่านั้นเพียงก้าวเดียวเด็กนั่นต้องหน้าทิ่มลงจากเตียงแน่ๆ

"ปล่อยผมนะ!"

"ไม่ปล่อย...ชิ!เรี่ยวแรงจะลุกยังไม่มีริจะทำอวดเก่ง!...ถ้าฉันปล่อยจริงๆนายคงมีปัญญาแค่คลานออกไป!...ถ้ากลัวเป็นหนี้บุญคุณมากขนาดนั้นก็รีบรักษาตัวให้หายแล้วมาชดใช้ให้ฉันซิ!"

"..................."

"ว่ายังไงจะเก็บชีวิตไว้ทดแทนบุญคุณฉันหรือจะคลานออกไปตายอยู่ข้างถนน?!"

"ก็ได้ผมจะรีบหายแล้วจะมาชดใช้ให้คุณ!"

ตาเรียวยาวปรายมองนาฬิกาข้อมือ อีกสองชั่วโมงจะหนึ่งทุ่มซึ่งเป็นเวลาที่คลับจะเปิด ถ้าเป็นทุกวันป่านนี้เค้าคงออกไปแล้วแต่วันนี้บางอย่างทำให้เค้าไม่ต้องรีบร้อน ร่างสูงเดินไปที่ห้องครัวเปิดโถข้าวต้มตักแบ่งใส่ชามแล้วเอาเข้าเวฟไม่ถึงสามนาทีกลิ่นข้าวต้มก็หอมฟุ้งไปทั่วทั้งห้องแม้แต่ร่างบางที่เดินออกจากห้องน้ำยังลอบกลืนน้ำลายลงคอด้วยต้องการลิ้มลองรสชาติ

"เสร็จแล้วก็มานี่...ฉันอุ่นข้าวต้มให้นายแล้วรีบกินข้าวแล้วก็รีบกินยาจะได้หายไวๆ"

ร่างเล็กในชุดเสื้อยืดแขนยาวสีกรมท่ากับกางเกงขายาวสีดำทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะ ตรงหน้ามีชามข้าวต้มปลาวางอยู่ ใกล้ๆกันนั้นมีถ้วยใส่ยาสองสามเม็ดวางคู่กับแก้วน้ำทรงสูง ข้าวคำแรกของวันถูกตักเข้าปาก รสชาติกล่มกล่อมหอมหวานของเม็ดข้าวและเนื้อปลาเชื้อเชิญให้ตักคำต่อไป

"อร่อยไหม?"

พยักหน้าแทนคำตอบ

"อร่อย...แล้วเมื่อเช้าทำไม่ไม่แตะ?"

"ไม่นึกอยาก...เอ่อ...เหมือนเบื่อๆอาหารน่ะ"รีบอธิบายกลัวอีกคนเข้าใจผิด

"อ๋อ...คงเพราะฤทธิ์ไข้...นายกินไปคุยไปได้ไหม?"

นิ่งไปชั่วครู่ก่อนพยักหน้ารับ

"ได้"

"ก่อนอื่นเราคงต้องทำความรู้จักกันก่อน...ฉันชื่ออี ฮยอก ซู อายุ25ปี"

"ควอน จี ยง อายุ18ปี...คุณจะให้ผมเรียกพี่ไหม?"

"ก็คงต้องอย่างนั้นเพราะฉันไม่ชอบให้เด็กปีนเกลียวซะด้วยซิ"พูดยิ้มๆ

เด็กหนุ่มไม่แสดงความคิดเห็นตักข้าวใส่ปากไปเงียบๆก่อนจะสะดุ้งเฮือกเพราะคำถามตรงไปตรงมาของอีกคน

"นายมีปัญหากับที่บ้านมาใช่ไหมควอน จี ยง?"

.

.

.

Place:Hyuk Soo's room

Time:06:30 PM

"ไม่ต้องล็อกประตูด้านในนะ"เจ้าของห้องบอกผู้อาศัย

"ฮะ..."

"กินยาเข้าไปแล้วอีกสักพักนายคงง่วง...พักผ่อนเยอะๆฉันไปหล่ะ"

เด็กหนุ่มยืนพิงประตูห้องรอดูจนเจ้าของห้องเดินหายเข้าไปในลิฟท์จึงปิดประตูเดินกลับมานั่งที่ห้องรับแขก ร่างบางถอนหายใจหลายเฮือกติดต่อกัน คนอะไรเถรตรงจนน่ากลัวแต่ก็ดีอะไรที่บอกได้ก็บอกไปหมดแล้วอย่างน้อยๆก็แลกกับความไว้วางใจที่ฝ่ายนู้นให้ที่พักพิงในตอนนี้

ตาเรียวเล็กสีน้ำตาลอ่อนกวาดมองไปรอบๆห้องกว้างอย่างพิจารณา คอนโดหรูกลางใจเมืองมีสามห้องน้ำสองห้องนอนมีห้องรับแขกและห้องครัวแยกเป็นสัดส่วน สถานที่ราคาแพงเช่นนี้สร้างไว้เฉพาะคนรวยหรือคนที่มีรายได้สูงๆเท่านั้น ถ้าหากไม่ได้เจอกับอีฮยอกซูลำพังตัวจียงเองชาตินี้คงไม่มีวาสนาได้ขึ้นมาเหยียบที่นี่หรอกอย่างดีเด็กหนุ่มก็ได้แต่แหงนหน้ามองจากบนถนนหรือจากสวนสาธารณะใกล้ๆกันนี้

"ฮ้าว...ววว...ง่วงนอนซะแล้วซิ"

มือเล็กปิดปากหาวก่อนจะเลื่อนมาทาบแก้มทั้งสองข้าง ยาหมอเค้าดีจริงๆไข้ลดลงแล้วอีกไม่กี่วันก็คงวิ่งปร๋อได้แน่ๆ ร่างบางลุกไปปิดไฟในห้องรับแขกแล้วเดินไปขึ้นเตียงพลิกตัวสองสามทีก็เคลิ้มหลับไปด้วยฤทธิ์ยา

.

.

.

"บาโรโล่*(Red Wine:Barolo-Italy)พร้อมเสิร์ฟครับคุณฮยอกซู"

"รู้ใจจริงๆแดซอง...ขอบใจมาก"

มาสเตอร์หนุ่มยิ้มรับคำขอบใจจากชายหนุ่มรูปงามตรงหน้า ไวน์แดงสีสวยสดในแก้วทรงสูงส่องประกายสวยงามเมื่อต้องกับแสงไฟสีนวล ฮยอกซูเป็นผู้หนึ่งที่ชื่นชอบการดื่มไวน์เป็นชีวิตจิตใจ ทุกครั้งที่มีเวลาพักชายหนุ่มมักปล่อยใจไปกับเครื่องดื่มราคาแพงชนิดนี้

"นายมีพี่น้องหรือเปล่า?"

"ผมเป็นลูกคนเดียวครับ"

"ฉันก็เป็นลูกคนเดียว...การเป็นพี่ชายที่ดีเค้าต้องเป็นกันยังไงน๊าอยากรู้จัง"นิ้วเรียวเกี่ยวแก้วไวน์แกว่งไปมาอย่างเพลิดเพลิน

"ลองเซิร์ชจากกูเกิ้ลดูไหมครับเผื่อจะช่วยอะไรได้"

ตาเรียวยาวคู่สวยตวัดมองผู้ให้คำแนะนำ แววตาใสซื่อและแสนจริงใจของมาสเตอร์หนุ่มยืนยันว่าสิ่งที่พูดจริงใจและจริงจังอย่างเป็นที่สุด ปากอิ่มสีเชอรี่เม้มเข้าหากัน ร่างเพรียวเริ่มสั่น ฮยอกซูฟุบหน้าบนท่อนแขนก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาผู้พูดอีกครั้งแล้วจึงระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่

"ฮ่า ฮา ฮ่า ฮา"

"เอ่อ...มีอะไรตลกหรือครับคุณฮยอกซู?"

มาสเตอร์หนุ่มทำตาโตถามออกไปอย่างไม่รู้อิโหน่อิเหน่ มือเรียวลูบหน้าตนเองใช้นิ้วปาดน้ำใสทางหางตาทิ้ง ฮยอกซูรู้ว่าสิ่งที่แดซองหรือคังแดซองพูดออกมานั้นไม่ได้มีเจตนาประชดประชันหรือยียวนกวนประสาททว่าคำแนะนำนั้นฟังแล้วก็ขำจริงๆนี่นา

"เพิ่งรู้ว่านายเป็นแฟนคลับของเสิร์ชเอนจิ้นเว็บนั้น"

"ไม่ถึงกับเป็นแฟนคลับอะไรหรอกครับแต่ถ้าวันไหนว่างๆผมก็ใช้บริการเค้าตลอด"

"อ๋อ..."ฮยอกซูพยักหน้ากลั้นยิ้ม เจ้าของเว็บได้ยินที่พูดคงดีใจแย่เลยนะคังแดซอง

"มาสเตอร์...รัมมาตินี่กับเตกิล่าอย่างละหนึ่งฮะ"

"ได้ตามขอ"หันไปหลังเค้าท์เตอร์จัดเครื่องดื่มตามออเดอร์อย่างคล่องแคล่ว

"มาคู่อีกแล้วเหรอซึงรี?"

"ฮะ..."ตอบยิ้มๆ

"ดูแลอีฟ* (Eve-ผู้หญิงคนแรกที่พระเจ้าสร้างขึ้น)ทุกคนให้ดีที่สุดนะ"

"ไม่ต้องห่วงฮะ...อีฟทุกคนคือคนสำคัญของสวนอีเดนและอีซึงรีคนนี้เต็มใจจะเป็นอดัมให้กับอีฟฮะ"

"เครื่องดื่มพร้อมเสิร์ฟได้แล้วพ่ออดัมน้อย"

"ขอบคุณฮะ...ผมไปก่อนนะฮะ prince"เด็กหนุ่มรับถาดเครื่องดื่มถือไว้ในมือหันมาบอกฮยอกซู

ร่างสูงพยักหน้า

"ร่าเริงสดใสสมกับเป็นอดัมน้อยของอีฟนู่นาจริงๆ"

"อืม"รับคำเห็นด้วยก่อนจะกระดกของโปรดลงคอรวดเดียวหมดแก้ว

"ส่งแก้วมาซิครับ"

"ไม่เป็นไรคืนนี้อากาศไม่หนาวแก้วเดียวก็คงพอ"

มาสเตอร์หนุ่มพยักหน้าเข้าใจ

"ฉันคงไม่อยู่ปิดร้านฝากนายช่วยปิดด้วยนะ"

"รีบกลับหรือครับ?"

"อืม...น้องชายรออยู่ที่ห้อง"

"น้องชาย!...เอ๊ะ?!"

ปากอิ่มเปิดยิ้มน้อยๆแกล้งเมินกับแววตาใคร่รู้คู่นั้น

"ขอบใจสำหรับคำแนะนำไว้ว่างๆฉันจะเสิร์ชดูนะ"

"ครับ...ขับรถดีๆนะครับ"

ร่างสูงยืดขึ้นเต็มความสูง ขาเรียวก้าวเดินอย่างช้าๆด้วยท่วงท่าที่ดูสง่างามราวกับพญาหงส์ ใบหน้าเย็นชากับรูปร่างสะโอดสะองเป็นเอกลักษณ์ของPrince of Edenโฮสท์หนุ่มเจ้าสเน่ห์และเจ้าของโฮสท์คลับชื่อดังแห่งย่านนี้

"นั่นPrinceนี่นา"

"จะกลับแล้วเหรอ?"

"สงสัยจะอย่างนั้น"

"เฮ้อ...เมื่อไรจะมีบุญได้นั่งคุยกับPrinceบ้างหล่ะเนี้ย"

"นั่นซิเนอะ"

แม้รูปลักษณ์ภายนอกจะดูเป็นคนเย็นชาแต่อีฮยอกซูกลับขึ้นชื่อในเรื่องความอ่อนโยน "อีฟ"หลายคนใฝ่ฝันจะได้รับการปรนนิบัติจากเค้า แต่นั้นก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเพราะนอกจากค่าบริการที่แพงกว่าโฮสท์ทั่วไปหลายเท่าตัวแล้วในทุกค่ำคืนอีฮยอกซูก็มี"อีฟ"คนสำคัญต้องคอยดูแลจนไม่เหลือเวลาให้"อีฟ"รายอื่นได้เรียกใช้

มาสเตอร์หนุ่มหยิบแก้วไวน์ไปที่อ่างล้าง มือแข็งแรงบรรจงล้างคราบสีแดงจนหมดจดก่อนนำไปคว่ำไว้บนชั้นวาง

"มาสเตอร์"

"ว่าไงพ่ออดัมน้อย?"

"Princeกลับไปแล้วเหรอฮะ?"

"อืม...เห็นว่าน้องชายรออยู่ที่ห้อง"

"น้องชาย!...Princeมีพี่น้องด้วยเหรอฮะ?"น้ำเสียงประหลาดใจระคนตกใจ

มาสเตอร์หนุ่มยักไหล่

"เจ้าตัวเค้าบอกแบบนั้นนี่"

"บอกแบบนั้น...แสดงว่ามาสเตอร์ก็ไม่เคยเห็นหน้าน้องชายPrinceเหรอฮะ?"

"อย่าว่าแต่เคยเห็นหน้าเลยเรื่องที่คุณฮยอกซูมีน้องชายฉันก็เพิ่งรู้ตะกี้นี้เอง"

"ผมนึกว่ามาสเตอร์สนิทกับPrinceซะอีก"

"สนิทแต่ไม่จำเป็นต้องรู้ทุกเรื่องนี่...จริงไหม?"

คนหลังเค้าท์เตอร์พูดยิ้มๆก่อนส่งเครื่องดื่มให้เด็กหนุ่ม

"ดื่มสักหน่อยอดัมน้อยจะได้กระปรี้กระเปร่าไปทั้งคืน"

"ว้าว...สปาร์คลิ่งเลมอนสูตรพิเศษของมาสเตอร์...ขอบคุณมากฮะ...คืนนี้กี่"อีฟ"อีซึงรีก็สู้ตาย!"

เด็กหนุ่มยิ้มกว้างทำท่าสู้ตายก่อนรับเครื่องดื่มสุดโปรดมาดื่ม ปากได้รูปยิ้มบางๆด้วยความเอ็นดูคนตรงหน้า น้องชายคุณฮยอกซูจะเป็นเด็กแบบไหนกันนะจะเงียบขรึมแบบพี่ชายหรือจะร่าเริงแบบพ่ออดัมน้อยอีซึงรีคนนี้

"ผมไปทำงานต่อนะครับ"

"เชิญ..."

.

.

.

Place:Hyuk Soo's room

Time:11:30 PM

เจ้าของห้องเดินฝ่าความมืดด้วยความคุ้นเคยไปหยุดข้างเตียง มือเรียวอังหน้าผากคนป่วยก่อนจะรั้งผ้าห่มคลุมร่างบางจนถึงปลายคางถึงไข้จะลดลงแล้วแต่ร่างกายก็ควรอบอุ่นอยู่เสมอ ฮยอกซูนิ่งมองจียงครู่นึงก็เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบชุดนอนเดินไปอีกห้อง ร่างสูงหายเข้าไปในห้องน้ำไม่เกินสิบห้านาทีก็เดินออกมาในชุดเสื้อกล้ามสีดำกับกางขายาวผ้านิ่มพร้อมผ้าขนหนูผืนเล็กบนไหล่

//...ฟืด...//

ลมเย็นๆพัดเข้ามาปะทะร่างทันทีที่ประตูกระจกหลังห้องถูกเลื่อนออกจากกัน บุหรี่มวนดำยี่ห้อBLACKSTONESถูกหยิบออกจากกล่องอะลูมิเนียม ชายหนุ่มอัดนิโคตินราคาแพงเข้าสู่ปอดก่อนจะพ่นควันสีขาวนวลให้ลอยสู่อากาศ

"นายมีพ่อเลี้ยงอย่างนั้นเหรอ?"

"ใช่..."

"โดนทำร้ายมาหรือเปล่า?"ถามเสียงเครียด

"อืม..."

"ตรงไหน?...ที่ถามไม่ใช่ไม่เชื่อแต่เมื่อวานตอนเปลี่ยนเสื้อผ้าฉันไม่เห็นร่องรอยการถูกทำร้าย...นอกจากรอยสัก"

"พี่เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ผมเหรอ?"แก้มเนียนระเรื่อ

"ห้องนี้นายเห็นคนอื่นนอกจากฉันหรือเปล่า?"ย้อนถามกลับไป

"..................."

"ฉันไม่พิสวาสร่างกายผู้ชายหรอกนะถ้าไม่ใช่เพราะนายไข้ขึ้นจนหมดสติฉันก็คงไม่ยุ่งหรอก"

"เอ่อ...ขอบคุณฮะ"

"อือ...ว่าแต่โดนพ่อเลี้ยงทำอะไรมา?"

"ตบ...สองที..."

"ปากแตก?"

"อืม"

"สรุปนายหนีออกจากบ้านหรือโดนเค้าไล่มา?"

เด็กหนุ่มวางช้อนในชามข้าวต้ม ปากบางเหยียดตรงด้วยความแค้น

"เค้าไล่ผมออกจากบ้านของพ่อผม"

"เข้าใจล่ะ...ว่าแต่นายมีที่จะไปไหม?หมายถึงบ้านญาติพี่น้องหรือเพื่อน"

"พ่อแม่ผมเป็นคนต่างจังหวัดญาติๆก็อยู่ที่โน้นกันหมดส่วนเพื่อนหลังจากสอบเทียบได้ผมก็ไม่ติดต่อใครอีกเลย"

"ถ้าอย่างนั้นก็อยู่ด้วยกันซะที่นี่ซิ"

"อยู่ด้วยกัน?!...พี่ไม่กลัวผมเป็นสายของขโมยแอบมาดูต้นทางห้องพี่เหรอ?!"

ปากอิ่มเหยียดยิ้มตอบเสียงนิ่งๆ

"ไม่กลัว"

บุหรี่มวนที่สองถูกจุดขึ้นมา ตาเรียวยาวทอดมองเงาแสงจันทร์บนแม่น้ำฮัน ควอนจียงเหมือนเงาของเค้าที่เพิ่งปรากฎ ต่างกันนิดหน่อยตรงที่เค้ามีแม่เลี้ยง ผู้หญิงคนนั้นเข้ามาแทนที่แม่ของเค้าหลังจากแม่เสียไปได้ไม่นาน หล่อนทำให้ชีวิตของเค้าไม่มีความสุขและถึงจุดหักเห

วันนั้นจำได้ว่าเค้าเห็นแม่เลี้ยงไปยุ่มย่ามกับเครื่องประดับเก่าของแม่เค้าขอร้องไม่ให้หล่อนหยิบเอาไปแต่หล่อนก็ไม่ฟังคำทัดทานของเค้าจึงเกิดการแย่งชิงของกันและเค้าก็พลั้งมือผลักหล่อนตกบันไดจนขาหัก

เรื่องนี้ทำให้พ่อโกรธเค้ามากถึงกับออกปากไล่เค้าออกจากบ้านทั้งๆที่บ้านหลังนั้นเป็นมรดกที่แม่เค้าได้รับจากคุณตาคุณยาย แม้จะรู้สึกเสียใจแต่เค้าก็ตัดใจหันหลังเดินออกจากบ้านด้วยใจที่เด็ดเดี่ยว เค้ากลายเป็นเด็กเร่ร่อนอาศัยนอนอยู่ในสวนสาธารณะใกล้ๆกับแม่น้ำฮันอยู่สองอาทิตย์เต็มๆจนวันนึงพระเจ้าก็ส่งพ่อบุญธรรมมาเจอเค้า คุณจีนูทำให้อีฮยอกซูเกิดใหม่อีกครั้ง ด้วยความสงสารผู้ชายคนนั้นชวนเค้ามาอยู่ด้วย ทีแรกเค้าปฏิเสธเพราะไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณใคร แต่ข้อเสนอที่จะได้เรียนต่อจนจบมหาวิทยาลัยซึ่งเป็นสิ่งที่แม่ปรารถนาจะได้เห็นทำให้เค้าตัดสินใจตอบตกลง อีฮยอกซูกลับเข้าเรียนอีกครั้งพร้อมๆกับการทำงานเป็นเด็กเปิดประตูที่Eden Clubแต่ด้วยหน้าตาและบุคลิกที่โดดเด่นทำให้"อีฟ"หลายคนสนใจในตัวเค้าคุณจีนูไม่ได้บังคับให้เค้าทำแต่เค้าเลือกจะทำด้วยตัวของเค้าเอง

เพียงไม่ถึงปีชื่อเสียงของอีฮยอกซูก็ถูกกล่าวขานในหมู่สาวๆกระเป๋าหนาที่ต้องการเพื่อนคุยในยามเหงา เค้ากลายเป็นหมายเลขหนึ่งของร้านและเป็นโฮสท์ชื่อดังที่สุดในย่านนั้น จนถึงตอนนี้คุณจีนูบินกลับไปอยู่กับครอบครัวที่อเมริกาและได้ยกEden Clubให้เค้าดูแลต่อก็ยังไม่มีโฮสท์คนไหนขึ้นมากลบรัศมีเค้าได้

บุหรี่มวนที่สองหมดไป ชายหนุ่มบิดตัวขี้เกียจก่อนเดินกลับห้องนอนไปพักผ่อน

.

.

.

Place:Hyuk Soo's room

Time:08:30 AM

"อร่อย"

"จริงเหรอฮะ?"ยิ้มกว้างรับคำชม

"อืม...รู้ได้ไงว่าฉันไม่ชอบหวาน"

"เดาจากหน้าพี่อ่ะ"

"หน้าตาคนเราบอกรสชาติกาแฟที่ชอบได้ด้วยเหรอ?"

"ไม่ใช่อย่างนั้น...พี่ฮยอกซูดูเป็นคนนิ่งๆผมเลยเดาว่ากาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลน่าจะเหมาะกับพี่มากกว่า"

"อ๋อ...แต่จริงๆฉันชอบเค้กชอกโกแลตนะ"บอกยิ้มๆ

"ผมก็ชอบ"

"ไว้จะพาไปกินเค้กเจ้าอร่อยนะ...แล้ววันนี้อาการเป็นไงบ้าง?"

"ไม่มีไข้แล้วหล่ะฮะ"

"กินยาต่อไปอีกสักวันนึงก็แล้วกัน"

"ฮะ..."

"งั้นก็รีบกินข้าวเสร็จแล้วก็ไปแต่งตัววันนี้จะพาไปซื้อของข้างนอก"

"ซื้อของเหรอ...คือว่า..."จียงก้มหน้าเขี่ยข้าวต้มในชาม

"มีปัญหาอะไร?"

"ไม่มีปัญหาหรอกฮะ...แต่ผมไม่มีเงิน"

"ฉันออกให้เอง"

"แต่ว่า...ผมเกรงใจนี่ฮะ"

"แต่ฉันไม่ชอบใช้ข้าวของส่วนตัวร่วมกับคนอื่น...เข้าใจที่พูดไหม?"

ร่างบางก้มหน้าพยักหน้ารับ

"เข้าใจแล้วฮะ"

.

.

.

"จะทำจริงๆเหรอ?"

"ฮะ...ผมอยากจะทำอะไรใหม่ๆเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่"

"ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจ...ระหว่างที่นายทำสีผมฉันจะไปทำธุระอย่างอื่นเสร็จแล้วก็โทรฯมาละกัน"

"ขอบคุณฮะพี่ฮยอกซู"

.

.

.

เด็กหนุ่มผมสีบลอนด์นั่งเด่นอยู่ภายในร้านกาแฟ ดึงดูดสายตาหลายคู่ให้เหลียวกลับมามองด้วยความสนใจจนคนถูกมองเริ่มไม่ค่อยมั่นใจ แต่นั้นก็แค่ชั่วเวลาหนึ่งเพราะลองถ้าคนอย่างควอนจียงตัดสินใจทำอะไรลงไปแล้วไม่เคยมีคำว่าเสียใจภายหลัง ร่างบางเชิดหน้าสูง มองจ้องสบตาคนที่มองผ่านไปผ่านมาจนคนเหล่านั้นต้องละสายตาไปเองด้วยความเกรงใจ

.

.

.

หลังจากได้รับโทรศัพท์จากฮยอกซูว่ารออยู่ที่ลานจอดรถชั้นBจียงก็รีบสาวเท้าไปยังลานจอดรถของห้างทันทีแต่ด้วยความเร่งรีบเด็กหนุ่มจึงไม่ทันมองรถที่กำลังวิ่งลงมาจากลานจอดรถชั้นวีไอพีที่อยู่ชั้นถัดไป

"จียง...ระวัง!"ฮยอกซูตะโกนร้องเตือนมาจากในรถด้วยความตกใจ

"อ๊ะ!"จียงหลับตาแน่นก้าวขาไม่ออก

//...เอี๊ยด...//

"โอ๊ะโอ...สมกับเป็นมืออาชีพจริงๆโบฮยอง"

"ขอบคุณครับคุณยองเบ"

"ลงไปดูซิ"เสียงทรงอำนาจสั่งขึ้น

"ครับคุณหนู"

คนขับรถรับคำก่อนเปิดประตูรถลงไปดูตามคำสั่ง

"ว้าว...เด็กหัวทอง...น่ารักซะด้วย"

"สนใจหรือไง?"

"ถ้าสนใจแล้วจะทำไม?"

"จะได้เรียกโบฮยองไปบอกให้"

"หึหึ...เกรงใจ"

ยองเบเอนหลังพิงเบาะรถอย่างสบายอารมณ์พลันสายตาก็ไปสะดุดกับร่างใครอีกคนที่กำลังวิ่งมาดูเหตการณ์

"อีฮยอกซู!"

น้ำเสียงตกใจของยองเบเรียกให้อีกคนสนใจตาคมจ้องมองไปที่ผู้มาใหม่สลับกับเด็กหัวทองแล้ววกกลับมามองหน้าเพื่อนสนิทข้างกาย

"ใคร?"

ยองเบหน้าเครียดมองอีฮยอกซูอย่างไม่วางตา

"โฮสท์ที่พี่มินฮีกำลังคั่วอยู่"

"โฮสท์...ผู้ชายขายตัว?"

"จะเรียกแบบนั้นก็ได้เทมป์"

//...ฟืด...//(เสียงเลื่อนกระจกรถ)

"มีอะไร?"

"ปลอดภัยดีทุกอย่างครับ"

"อืม"

กระจกรถเลื่อนปิดขึ้นอีกครั้ง พร้อมคนขับรถที่ก้าวขึ้นมานั่งประจำตำแหน่ง

"เฮ้อ..."

"ถอนหายใจทำไมยองเบ?"

"อย่าบอกว่าเด็กนั่นก็เป็นโฮสท์นะ"

"..................."

.

.

.

**2BC**

.

.

. 

Lee Hyuk Soo::Prince of Eden::

สวัสดีคะ หายไปนานเลยหลังจาก my slaVe จบลง...จริงๆก็ไม่ได้หายไปไหนยังคงเขียนฟิคอยู่หลังบ้านแต่ก็ได้วันละนิดวันหน่อยไปตามประสา-"- สำหรับmy HuG เป็นเรื่องที่ต้าจิ้นไปไกลมากแล้วในขณะนี้บอกไปจะเชื่อไหมว่าต้าจิ้นยาวไปถึงกลางเรื่องแล้วนะคะ*หัวเราะ*โดยส่วนตัวพล็อตในหัวเรื่องนี้ค่อนข้างหนักแต่ต้าไม่รู้จะมีความสามารถเขียนออกมาได้แค่ไหนก็คงต้องดูกันต่อไป

ยืนยันเสียงดังฟังชัดว่าต้ายังคงเขียนฟิคอิ๊อ๊ะ อย่าเพิ่งตกใจกับพาสแรกของพี่ฮักนะคะถ้าใครที่ตามฟิคต้ามาตลอดจะรู้ดีว่าต้าชอบปูทาง*หัวเราะ* เฮ้อ....ยังไงก็ฝากเรื่องนี้ไว้ให้ช่วยติกันอีกสักเรื่องนะคะ*โค้ง*

ปล1,เรื่องนี้เทมป์จีแน่นอนคะแต่พาสแรกขอเคลียร์ที่มาของอีฮยอกซูก่อนนะคะ-"- 

ปล2,ขอบคุณพี่นางกับน้องปูมที่อยู่เป็นเพื่อน*โค้ง*

ปล3,เก๋หายไปกับส้มตำจานนั้น...เด็กคนนั้นรีบกลับมานะ

ปล4,คำศัพท์ในฟิค "อีฟ=ลูกค้าที่มาใช้บริการที่Edenนะคะ" "อดัม=โฮสท์หนุ่มที่ให้บริการอีฟ" "Eden=คือชื่อร้านของอีฮยอกซู" หวังว่าไม่งงกันนะคะ ^^"

ฟิคตาต้าไม่ได้สนุกเว่อร์

รักบีบี

คิดถึงคนรัว

รักแฟนฟิค

เทมป์จีจงเจริญ!!!

*กอด*

.

.

.

#

by

:burnitbytatar:

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ขอระบาย

"ฟิคที่นี่มีให้อ่าน ไม่ได้อนุญาตให้เอามุขไปต่อเติมเสริมแต่งฟิคเรื่องไหน บอกกันกี่หนบ่นกันกี่ครั้งขอร้องกันก็นักต่อนักแต่ก็ยังมีคนตีหน้ามึนกระทำต่อ ถามจริงๆพวกคุณแต่งฟิคเพื่ออะไรกัน?! สำหรับคนที่นี่แต่งฟิคเพื่อตัวเองคะ ถามว่าอะไรคือเพื่อตัวเอง ก็เพราะอยากอ่านแนวนี้จึงเขียนและก็เพื่อพัฒนาการเขียนของตัวเองอยากจะเป็นทางเลือกที่แตกต่างจากคนอื่นโดยตระหนักและพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ให้ซ้ำรอยใคร สังเกตได้ว่าพล็อตและมุขของที่นี่จะเป็นมุขเฉพาะเรื่องจะไม่มีการนำมาใช้ในเรื่องอื่นๆนอกจากสไตล์การเขียนที่เน้นอิ๊อ๊ะเพราะเขียนเป็นอยู่สไตล์เดียวและเป็นคนที่ค่อนข้างกลัวฟิคดราม่า

ทั้งๆที่เค้นสมองจนถึงขั้นเครียดผลที่ได้รับจากคนทรยศก็คือการลักลอบถ่ายเทมุขจากฟิคในคอลเลคชั่นmyของที่นี้ไปต่อเติมเสริมแต่งในฟิคของตัวเองอย่างหน้าไม่อาย บางเรื่องขุดมุขตั้งแต่ my CHANEL เอาไปยำรวมกับ my baby พอปล่อย my slaVe ตอนจบคนหัวใสก็โขะแม่พิมพ์ไปใส่ของตัวเองทันทีเหมือนกัน ถึงตอนนี้ก็ยังมีฟิคหลายเรื่องหลายบล็อกที่เอามุขของที่นี่ไป ไม่รู้จะหน้าด้านกันไปถึงไหน! อ้อ...นอกจากมุขแล้วคุณก็ยังจิ้มสไตล์การจบฟิคของที่นี่ไปด้วย...อยากถามสักคำ"ยางอายนะมีไหม?"หรือหนังหน้ามีแต่ยางมะตอยแปะอยู่!...ตอนนี้เสียใจจนถึงขั้นโกรธ...รออีกนิดก็จะเข้าขั้นเกลียด...!

อยากขอร้องว่าให้ช่วยกันสักนิดเหอะ ช่วยกันขัดเกลาพฤติกรรมตัวเองสักหน่อย หากคุณสร้างสรรค์ผลงานของตัวเองด้วยวิธีและสไตล์ของตัวเองจริงๆ คุณจะมีความภูมิใจและคนอ่านเค้าก็รู้สึกดีไปกับคุณ ไม่ใช่บางคนอ่านแล้ววิ่งแจ้นมาทางนี้

"พี่...ฟิคเรื่องนั้นตรงนั่น...ตรงนี้...มาจากของพี่เลย"

"พี่...โหย เรื่องนั้นอ่านปุ๊บmy babyวิ่งเข้าหัวหนูเลยคะ"

(บลา บลา)

คิดว่าอะไรหล่ะทำไมถึงเป็นเช่นนี้ คนทางนี้ไม่ได้มีอิทธิพลหรือเงินทองไปจ้างให้คนอ่านช่วยตามข่าวหรอกนะ แต่เพราะคนอ่านเค้าไม่โง่เค้ารู้ว่าคนแต่งฟิคแต่ละคนมีสไตล์ยังไง เรื่องแรกกับเรื่องปัจจุบันถ้าแนวมันแหกเกินไป มันก็ส่อแล้วว่าคุณกำลังเปลี่ยน การเปลี่ยนแปลงไม่ใช่เรื่องไม่ดี แต่การเปลี่ยนแปลงเพราะเอาของคนอื่นมาบูรณาการอ่ะ มันล้ำเส้นคำว่า"แรงบันดาลใจ"

คุณทำอะไรเชื่อว่าคุณก็รู้อยู่เต็มอกแต่จะรู้สึกผิดและสำนึกหรือเปล่านั้นคงขึ้นอยู่กับจิตใต้สำนึกที่เรียกว่า"สันดาน"

สังคมฟิคเทมป์จีมีอยู่ไม่เท่าไรหรอก คนแต่งฟิคที่มีสไตล์เป็นของตัวเองอ่ะ ชี้หน้าเรียงตัวได้เลย เชื่อซิถ้าคิดและดึงตัวตนออกมาในแบบของตัวคุณเองคุณจะแฮปปี้เหมือนที่คนทางนี้เคยมีความสุข"ฟิคอิ๊อ๊ะ"ใครๆก็เขียนได้และอาจจะเขียนได้ดีกว่าที่นี่ด้วยซ้ำแต่กรุณาช่วยคิดอะไรด้วยหัวสมองของคุณเองจะได้ไหมหล่ะ?!

ขอร้องอย่างเป็นทางการ[อีกครั้ง]กรุณาอย่าลักลอบขนมุข,โมเม้นสถานการณ์ต่างๆหรือแม้แต่คำพูดส่อนิสัยของตัวละครในคอลแลคชั่น myไปเลยนะคะ เราต่างคนต่างอยู่จะดีกว่า ถ้าคิดว่าเลิกนิสัยชอบสอยของชาวบ้านไม่ได้ก็ไม่ต้องเข้าบล็อกนี้อีกเลย ฟิคของที่นี่จะได้ไม่ติดหัวคุณไป ถ้าคุณไม่ได้อ่านคุณก็จะได้มีสมองไว้คิดพล็อต มุข โมเม้น คำพูด โดยกลั่นกรองมาจากมันสมองของคุณเอง ทุกอย่างมันจะได้ pure ไม่ใช่อย่างตอนนี้ที่หยิบจับของที่นี่ไปใส่จนลืมความเป็นตัวตนของคุณไป ... ลองใช้เวลาย้อนกลับไปมองตัวเองนะคะว่าคุณมีความเป็นมายังไงและอะไรที่คุณเปลี่ยนไปและสิ่งที่เปลี่ยนไปมันจากตัวคุณเองหรือไปสอยของชาวบ้านเค้ามาเปลี่ยน

ช่วยกันนะคะ ฟิคเทมป์จีจะได้มีสิ่งแปลกใหม่ให้คนอ่านได้สนุก ไม่ใช่ไปทางไหนก็เจอฟิคสไตล์เดียวกันหมดแถมยังเป็นฟิคที่มีเงาของเรื่องอื่นเป็นแบ็คกราวด์

รู้สึกตัวแล้วกรุณาอย่าทำเฉยรบกวนช่วยแก้ไขด้วย

ขอบคุณมากคะ

*โค้ง*