Ma Everything

"เฮ้อ..."

"ถอนหายใจทำไมยองเบ?"

"อย่าบอกว่าเด็กนั่นก็เป็นโฮสท์นะ"

"..................."

.

.

.

"ไม่เป็นอะไรแน่นะ?"

"แน่ฮะ..."จียงพยักหน้ารับคำหนักแน่น

"หัวทองไม่ถูกโฉลกกับนายหรือเปล่า?"

"..................."

ตาเรียวเล็กตวัดมองคนพูดก่อนใช้มือสางผมแก้เก้อ

"หิวหรือยัง?"

"นิดหน่อยฮะ"

"ถ้าอย่างนั้นไปหาอะไรใส่ท้องก่อนแล้วค่อยกลับบ้าน"

"พี่ว่าไงผมก็ว่างั้น..."ยิ้มน้อยๆ

"ว่านอนสอนง่ายจริงนะ"

ปากบางเหยียดยิ้มเล็กๆเบือนหน้ามองนอกรถ

"เฉพาะกับบางคนเท่านั้นแหละฮะ"

"หื้มม์...ว่าไงนะ?"

"ปละ...เปล่าฮะ...ผมฮัมเพลงเฉยๆ"

"งั้นก็ไปกันเถอะ...อย่าลืมคาดเบลล์ด้วยหล่ะ"

เจ้าของรถหันไปบอกเด็กหนุ่มก่อนจะขับเคลื่อนปอร์เช่คันงามออกจากลานจอดรถมุ่งสู่ถนนใหญ่ ยองเบขยับกายเล็กน้อยเมื่อเห็นรถของฮยอกซูแล่นผ่านหน้าไป

"จะให้ตามไหม?"

"ไม่ต้อง..."

ตาคมมองผ่านกระจกหลังส่งสัญญาณให้คนขับเลิกตีไฟกระพริบและออกรถได้ แม้รถจะแล่นผ่านมาไกลพอสมควรแต่ยองเบก็ยังคงนิ่งเงียบอยู่กับความคิดตัวเอง ร่างสูงที่นั่งมาด้วยกันเพียงปรายตามองแต่ไม่คิดจะชวนคุย เค้าสองคนคบกันมานานจึงรู้นิสัยกันและกันดีไม่ว่าเรื่องอะไรหากต้องการเล่าเมื่อถึงเวลาอีกฝ่ายจะปริปากบอกโดยที่อีกคนไม่จำเป็นต้องเอ่ยถาม

"เทมป์...ถ้ากูเปลี่ยนใจไม่ไปดูงานกับเมิงที่ยุโรป...เมิงจะโกรธกูไหม?"

.

.

.

Place: Hyuk Soo's Room

Time: 06:35 PM

ร่างบางหอบข้าวของพะรุงพะรังไปเก็บห้องใหม่ของตัวเองเพราะหลังจากปล่อยให้จียงหลับสบายในห้องตัวเองมาสองคืนฮยอกซูก็จัดการส่งมอบห้องว่างที่เหลือให้จียงได้ครอบครองอย่างเป็นทางการหลังจากที่เค้าได้ประเดิมนอนไปก่อนหน้านี้แล้วเมื่อคืน

กองเสื้อผ้าและเครื่องใช้ส่วนตัวถูกรื้อวางเต็มพื้นห้อง จียงเลือกจัดการกับเสื้อผ้าใหม่เป็นอันดับแรกเพื่อเตรียมซักก่อนใช้ในวันพรุ่งนี้ เด็กหนุ่มเหลือบมองป้ายราคาแล้วถอนหายใจ เสื้อผ้าเกือบสิบตัวฮยอกซูเป็นคนเลือกและซื้อให้เพราะห้างที่ไปในวันนี้มีแต่shopแบรนด์ดังจนเค้าไม่กล้ากระดิกตัวหยิบจับอะไรสักชิ้นด้วยความเกรงใจ ฮยอกซูเป็นคนช่างสังเกตจึงรู้ว่าเค้ากำลังคิดอะไรอยู่ ผู้ชายคนนั้นปล่อยให้เค้าเดินดูของและก็จดจำเสื้อผ้าทุกตัวที่เค้าแสดงความสนใจและก่อนที่เค้าจะออกจากร้านด้วยมือเปล่าพนักงานก็เดินถือถุงมาส่งให้ถึงมือโดยมีฮยอกซูเดินตามหลัง

"เสื้อผ้านาย...ถือไปด้วย"

จียงไม่รู้ว่าอะไรคือเหตุผลที่ทำให้ฮยอกซูดีกับตนมากมายถึงเพียงนี้แต่ในความประหลาดใจนั้นเค้ากลับไม่รู้สึกหวาดระแวงในน้ำใจที่ผู้ชายคนนั้นหยิบยื่นให้แม้แต่น้อยมีเพียงความรู้สึกขอบคุณและแอบหวังว่าสักวันนึงเค้าจะมีโอกาสตอบแทนน้ำใจฮยอกซูกลับไปบ้าง

"จียง"

เด็กหนุ่มหันไปมองตามเสียงเรียก ตรงหน้าห้องนอนที่เปิดประตูทิ้งไว้มีร่างของอีฮยอกซูสวมกางเกงยีนส์สีดำเพียงตัวเดียวยืนหมุนโทรศัพท์เล่นอยู่ในมือด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"มีอะไรเหรอฮะ?"

"คืนนี้ฉันไม่กลับห้องนะ"

.

.

.

Place: ห้องอาหารบนโรงแรมหรู

Time: 07:35 PM

ท่าทางนิ่งเงียบของร่างสูงตรงหน้าทำให้อีกคนรู้สึกอึดอัดจนต้องเอ่ยปาก

"เทมป์...เมิงจะไม่พูดอะไรกับกูบ้างเหรอ?"

"ไม่ไปก็คือไม่ไป...จะให้กูพูดอะไรอีก?"

"เมิงไม่โกรธกูใช่ไหม?"

ใบหน้าคมตวัดหางตามองเพื่อนสนิทที่นั่งตรงข้ามแทนคำตอบ คนถูกมองหลบตาวืดอย่างสำนึกผิดโครงการไปดูงานที่ยุโรปของทั้งคู่เป็นแพลนที่ถูกวางไว้ตั้งแต่ต้นปีและกว่าจะเคลียร์งานที่รัดตัวลงได้ก็ต้องใช้เวลามากกว่าสองเดือนจนสามารถกำหนดวันเดินทางได้ซึ่งนั้นก็คืออีกสองวันข้างหน้าที่กำลังจะมาถึงแต่จู่ๆอีกคนกลับบอกไม่ไปต่อให้เป็นใครก็ต้องเคืองเป็นธรรมดา

"กูจำเป็นจริงๆนะเทมป์"

คนผิดสัญญาพยายามอธิบายคนหล่อตรงหน้า ไม่ใช่ว่าเค้าไม่อยากไปไม่ใช่ว่าเค้าอยากตระบัดสัตย์ให้เพื่อนรักต้องขุ่นข้องใจแต่เพราะการพบเจอกับอีฮยอกซูกับเด็กหนุ่มหัวทองในวันนี้ทำให้เค้าตัดใจทิ้งเรื่องวุ่นวายที่กำลังเกิดขึ้นภายในครอบครัวไม่ได้จริงๆ

"พี่มินฮีโตพอจะจัดการเรื่องทุกอย่างได้แล้วน่ะยองเบ"

"เรื่องอื่นอาจจะใช่...เว้นแต่เรื่องอีฮยอกซู"บอกเสียงเครียดแววตาฉายแววหนักใจ

"คู่หมั้นรู้เรื่องพี่มินฮีคั่วโฮสท์หรือเปล่า?"

คนถูกถามส่ายหน้าเรื่องนี้เป็นเรื่องร้ายแรงที่คนในครอบครัวต้องช่วยกันปิดเป็นความลับเพราะหากฝ่ายคู่หมั้นรู้ทุกอย่างที่ทำมาคงพังพินาศในพริบตา

"เค้าคบกับเจ้าโฮสท์นั่นนานแล้วเหรอ?"

"พี่มินฮีรู้จักอีฮยอกซูหลังจากถูกจับหมั้น...ถึงตอนนี้ก็ประมาณหกเดือนแล้ว"

"ประชด...อย่างนั้นซินะ"

"ทีแรกกูก็คิดแบบนั้นแต่พอมาสักระยะนึงกูว่าพี่มินฮีไม่ใช่แค่ประชดแล้วว่ะ"

"ทำไม?"เลิกคิ้วถาม

"กูรู้สึกว่าพี่มินฮีกำลังหลงเจ้าฮยอกซูชนิดที่ถอนตัวไม่ขึ้น...ทุกวันนี้ไม่มีคืนไหนที่พี่กูว่างแล้วจะอยู่ติดบ้าน"

"ค้างข้างนอกเหรอ?"

"เรื่องนั้นนานๆครั้ง...แต่ทุกคืนพี่กูจะไปขลุกอยู่ที่คลับหมอนั่นจนเป็นเรื่องปรกติ"

ร่างสูงเอนกายพิงพนักเก้าอี้ทอดสายตามองคนตรงหน้า แม้จะเป็นพีสาวต่างมารดาแต่เทมป์ก็รู้ว่ายองเบรักคิมมินฮีมากถึงอีกฝ่ายจะไม่ค่อยยอมรับในตัวแม่ของยองเบจนขอเปลี่ยนไปใช้นามสกุลคิมของแม่ตัวเองเพื่อต่อต้านการแต่งงานใหม่ของพ่อ

เรื่องการคลุมถุงชนเพื่อประโยชน์ทางธุรกิจไม่ใช่ความต้องการของตระกูลทงแต่เพราะถูกอีกฝ่ายบังคับให้ต้องตอบตกลงมิฉะนั้นการขยายเส้นทางการเดินเรือส่งสินค้าที่บังเอิญไปทับเส้นทางของฝ่ายโน้นจะส่งผลกระทบต่อการทำสัญญากับลูกค้าที่ได้ลงนามกันไปแล้ว

"เมิงคิดจะทำอะไร?"

"กูคงห้ามพี่มินฮีเลิกยุ่งกับเจ้าโฮสท์นั่นไม่ได้แต่กูก็อยากมั่นใจว่าพี่สาวกูไม่ได้โดนเจ้านั่นปั่นหัว"

"ปั่นหัว?"

"เด็กหัวทองนั่นไง..."

"เด็กนั่นเกี่ยวอะไร?"

"กูกลัวว่าอีฮยอกซูจะเลี้ยงต้อยเด็กนั่นแล้วมาหลอกให้ความหวังพี่สาวกูน่ะสิ"

"เด็กนั่นผู้ชายไม่ใช่เหรอวะ?"

"ผู้ชายแล้วไงเมิงไม่เห็นเหรอว่าเด็กนั่นน่ารักแค่ไหน...และเดี๋ยวนี้พวกUNISEXอย่างเจ้าหนูนั่นก็กำลังเป็นที่นิยมนะเว้ย!"

ตาคมคู่สวยฉายแววขบขันกับท่าทางจริงจังของเพื่อน

"เป็นที่นิยม...เฉพาะเมิงหรือเปล่ายองเบ?"

"กูยอมรับว่าเด็กนั่นดึงดูดสายตา...แต่กูไม่ได้คิดอะไรขนาดนั้น"

"หึ...ไม่ได้คิด...แต่กูเห็นเมิงมองเด็กนั่นตาเชื่อมเลยนะ...ทงยองเบ"

"ถ้าเมิงเห็นว่ากูมองแสดงว่าเมิงก็มองอยู่เหมือนกันใช่ไหมหล่ะ...ชเวซึงฮยอน"

ยองเบพูดเสียงยานคางก่อนยิ้มให้อย่างรู้ทันไม่ยอมให้ถูกจับผิดอยู่ฝ่ายเดียว

"หึหึ"

ปากสวยเหยียดยิ้มไล้นิ้ววนรอบแก้วเครื่องดื่ม...ใบหน้ากลมหวานกับรูปร่างบอบบางละม้ายหญิงสาวของเด็กหนุ่มหัวทองฉายชัดในมโนภาพ...สะดุดตาจนลืมไม่ลงจริงๆ

"สมมติว่าเด็กนั่นเป็นโฮสท์หรือเป็นเด็กที่อีฮยอกซูเลี้ยงต้อยจริงๆเมิงจะทำยังไงต่อยองเบ?"

รอยยิ้มเครียดปรากฎบนหน้าคนถูกถาม

"พี่มินฮีก็ควรจะได้รู้เรื่องนี้"

.

.

.

"ขอบใจมากที่มาส่ง...พรุ่งนี้เจอกัน"

คนในรถเพียงพยักหน้ารับก่อนส่งสัญญาณให้คนขับออกรถ ยองเบมองตามรถคันสวยค่อยๆเคลื่อนตัวห่างจากหน้าบ้านตระกูลทงจนลับตาจึงหันหลังเข้าบ้าน ชายสองคนในชุดสูทดำโค้งรับผู้เป็นนายด้วยความเคารพ

"พี่มินฮีกลับมาหรือยัง?"

"ยังครับ...เครื่องจากญี่ปุ่นจะแลนดิ้งตอนสามทุ่ม"

"ไม่ต้องเตรียมรถนะฉันจะไปรับพี่เอง"

"เอ่อ..."

ท่าทางอึกอักชวนสงสัยให้ต้องถามออกไป

"มีอะไร?"

"คุณหนูมินฮีสั่งให้ไปรับแต่กระเป๋ากลับมาเท่านั้นครับ"

"..................."

ยองเบเดินหน้าเครียดเข้าบ้าน ให้ไปรับแต่กระเป๋าแสดงว่ามาถึงก็คงรีบไปหาเจ้าฮยอกซูหรือไม่ก็คงให้เจ้านั่นไปรับที่สนามบินแน่ๆ พี่มินฮีนะพี่มินฮีจะทำตัวแบบนี้ไปจนถึงเมื่อไรกันนะ

.

.

.

"ฉันอยากไปเดินเล่นที่แม่น้ำฮัน"

"ครับคุณหนู"

รถคันสวยชะลอความเร็วเมื่อถึงทางเลี้ยวแยกไปสู่สะพานข้ามแม่น้ำฮัน

.

.

.

Place: Han River

Time: 09:35 PM

ร่างบางเดินทอดน่องไปตามแผ่นคอนกรีตที่ลาดยาวขนานริมแม่น้ำฮัน ลมเย็นพัดมาเอื่อยๆให้รู้สึกสบายตัว จียงกลับหลังหันให้แม่น้ำเมื่อถึงจุดที่เค้ามองเห็นจากระเบียงหลังห้อง ขาเรียวค่อยๆขยับหาพิกัดที่คาดว่าจะตรงกับห้องที่ตนพักอยู่

"ห้องไหนเป็นห้องพี่ฮยอกซูหล่ะเนี้ย..."

เด็กหนุ่มแหงนหน้าสูงหรี่ตามองฝ่าแสงจ้าจากเสาไฟใกล้ๆนั้นจนตาพร่าแต่ก็ยังไม่ละความพยายามในการมองหาห้องชุดบนคอนโดสูง ร่างบางค่อยๆขยับเท้าขนานไปกับความยาวของแม่น้ำทีละก้าว...ทีละก้าวโดยที่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่สิ่งก่อสร้างตรงหน้าไม่วางตาและเพราะไม่ทันระวังตัวนั่นเองจึงทำให้เกิดสะดุดขาตัวเองเสียหลักเซไปด้านข้าง

"อุ๊บ!!!"

มือเรียวรีบคว้าตัวคนตรงหน้าไม่ให้ร่วงลงไปกองกับพื้นแข็งและด้วยสัญชาติญาณมือเล็กก็คว้าแขนแข็งแรงเป็นหลักในการพยุงร่าง จียงกระพริบตาถี่ๆไล่ความพร่าเลือนในลูกตาเพื่อจะได้มองหน้าคนที่ช่วยได้ชัดๆแต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าอีกฝ่ายกำลังจ้องมาก่อนแล้ว

ตาคมคู่สวยสะกดให้จียงแน่นิ่งในอ้อมกอดแข็งแรง คำพูดขอโทษที่ต้องการจะบอกถูกกลืนหายไปในลำคอ ต่างคนต่างจ้องหน้าสำรวจอีกฝ่ายอย่างลืมตัว

ใบหน้าหวานที่เห็นอยู่ไกลๆยิ่งมองใกล้ๆก็ยิ่งผุดผาดละอองตา แก้มเนียนระเรื่อสีแดงอ่อนๆตัดกับปากบางสีแดงสดดูยั่วยวนอยู่ในทีรับกับจมูกรั้นๆเชิดๆบ่งบอกความเอาแต่ใจของเจ้าของดูเข้ากันได้ดีกับดวงตาคู่สวยสีน้ำตาลอ่อนคู่นี้

...เดี๋ยวนี้พวกUNISEXอย่างเจ้าหนูนั่นก็กำลังเป็นที่นิยมนะเว้ย... 

เทมป์คลายวงแขนที่เผลอกอดแน่นเมื่อสักครู่ออกทันทีเมื่อคำพูดของยองเบลอยเข้าหัว แม้จะยังไม่รู้ที่มาแน่ชัดระหว่างอีฮยอกซูกับเด็กหนุ่มตรงหน้าแต่แนวโน้มความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็คงไม่ใช่ธรรมดาอย่างแน่นอน

ร่างบางถอยห่างร่างหนาเว้นระยะห่างพอสมควรก่อนโค้งศีรษะเล็กน้อย

"ขอบคุณมากฮะ"

ไม่มีคำตอบรับจากร่างสูงนอกจากสายตาบางอย่างที่ปรายมองก่อนจะเดินจากไปในทิศทางที่จียงเดินผ่านมา มือบางยกขึ้นลูบแก้ม ความร้อนของหน้ายังอุ่นจนรู้สึกได้ ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเห็นใครมีตาสวยเหมือนกับผู้ชายที่เพิ่งเดินผ่านไปเลยสักคนเดียว ดวงตาสีดำขลับคู่นั้นสวยและมีอำนาจสะกดให้เค้าสงบในวงแขน ขนาดเค้าเป็นผู้ชายด้วยกันถูกมองแบบนั้นใจยังเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ ถ้าเป็นผู้หญิงคงตัวอ่อนไม่เป็นท่าแน่ๆ

"อ้าว...เด็กที่วิ่งตัดหน้ารถเมื่อตอนกลางวันนี่"

จียงหันไปตามเสียงทางด้านหลัง คิ้วเรียวเลิกขึ้นน้อยๆพยายามนึกว่าผู้ชายที่กำลังส่งยิ้มมาให้เค้าในตอนนี้เป็นใคร...ปากบางคลี่ยิ้มอย่างมีไมตรีทันทีเมื่อนึกออก

"พี่คนขับรถนั่นเอง"

.

.

.

"ผมพักกับพี่ชายที่คอนโดตรงนู้นฮะ"

เด็กหนุ่มชี้นิ้วไปทางคอนโดหรูทางด้านหลัง

"โอ้...อยู่ที่หรูซะด้วย"

"ของพี่เค้าฮะผมแค่คนอาศัย"ยิ้มน้อยๆ

"พี่น้องกันของๆพี่ก็เหมือนของๆน้องแหละ...ว่าแต่ดึกปานนี้แล้วทำไมยังมาเดินอยู่คนเดียวหล่ะ?"

"ตอนหัวค่ำผมยืนชมวิวอยู่ตรงระเบียงหลังห้องจู่ๆก็อยากลงมายืนมองหลังห้องจากข้างล่างดูบ้างน่ะฮะ"

"อ๋อ..."

"พี่มาทำอะไรที่นี่ฮะ?"เอ่ยถามกลับไปบ้าง

"บังเอิญว่า...คุณ...เค้าอยากมาเดินเล่นก่อนกลับบ้านน่ะ"

"คุณ?"

"เจ้านายน่ะ...คนนั้นไง"

จียงเหลียวตัวไปมองทางที่คนขับรถบุ้ยปากก่อนจะรีบหลบตาหันหน้ากลับเพราะคนทางนู้นกำลังมองมาเช่นกัน

"อ๋อ...คนนั้นเองเหรอ?"พูดเสียงเบาแต่ใจเต้นแรงอย่างไม่รู้สาเหตุ

"อืม"พยักหน้ารับ

ยิ่งดึกอากาศก็ยิ่งหนาว จียงกระชับเสื้อเข้าหาตัวรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวเหมือนไข้จะกลับ

"ดึกแล้วผมคงต้องขอตัวก่อน"

"อ๊ะ!...สี่ทุ่มกว่าแล้วนี่...ขอโทษที่ชวนเธอคุยจนดึกดื่น"

"ไม่เป็นไรฮะ...ผมไปก่อนนะฮะ"

ร่างบางลุกขึ้นยืนค้อมตัวนิดนึงเตรียมจะก้าวเท้า

"จริงซิวันนี้เราเจอกันตั้งสองครั้งแล้วรู้จักชื่อกันไว้หน่อยดีไหม?...ฉันชื่อฮวางโบฮยองนะ"

"ผมชื่อควอนจียงฮะ"

.

.

.

"คอนโดนี่เหรอ?"

"ครับ...ถ้าดูจากที่แกชี้มาคอนโดนี้ไม่ผิดแน่"

"บอกไหมว่าอยู่กับใคร?"

"เอ่อ...บอกแค่ว่าอยู่กับพี่ชาย...ส่วนจะเป็นพี่แท้ๆหรือญาติห่างๆอันนี้ไม่ทราบครับ"

"อืม..."

รถคันสวยค่อยๆเคลื่อนตัวห่างจากหน้าคอนโดหรูอย่างรู้งาน ร่างสูงเอนศีรษะพิงพนักอย่างใช้ความคิด บางทีพี่ชายที่เด็กนั่นหมายถึงอาจจะเป็นอีฮยอกซูแต่เท่าที่ดูทั้งสองคนไม่มีส่วนคล้ายกันเลยคงไม่ใช่คนในครอบครัวเดียวกันแน่ๆ

...กูกลัวว่าอีฮยอกซูจะเลี้ยงต้อยเด็กนั่นแล้วมาหลอกให้ความหวังพี่สาวกูน่ะสิ...

ปากสวยเหยียดน้อยๆ...ผู้ชายขายตัว...สกปรกดีจริงๆ

.

.

.

Place: Hyuk Soo's Room

Time: 11:07 PM

จียงหย่อนตัวลงนอนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู สามสายที่ไม่ได้รับเป็นเบอร์ของที่บ้าน แม่คงโทรฯมาระหว่างที่เค้าลงไปเดินเล่นข้างล่างแล้วลืมหยิบโทรศัพท์ลงไปด้วย นิ้วเรียวลังเลที่จะกดโทรฯกลับไปหรือจะกดเคลียร์ประวัติการโทรฯทิ้ง ลมหายใจหนักๆพ่นออกจากร่างบาง จียงตัดใจกดเคลียร์ประวัติการโทรฯแล้วข่มตาหลับหวังให้ยาที่เพิ่งกินเข้าไปจะออกฤทธิ์เร็วๆจะได้ไม่ต้องคิดถึงเรื่องร้ายๆที่เค้าตั้งใจจะลืม

ร่างบางนอนระสับระส่ายอยู่บนเตียงด้วยฝันร้าย พ่อเลี้ยงกำลังไล่ตามเค้า...ใกล้เข้ามา...ใกล้เข้ามาจนในที่สุดคนใจร้ายก็คว้าตัวเค้าได้เมื่อไม่มีทางหนีก็ต้องต่อสู้ตาต่อตาฟันต่อฟันคำพูดบางอย่างของเค้ากระตุ้นอารมณ์ดิบในตัวผู้ชายคนนั้นกำปั้นที่พร้อมซัดเค้าให้หมอบเงื้อขึ้นสุดแขน จียงหลับตาแน่นเตรียมรับความเจ็บปวดที่กำลังจะเกิดขึ้น...แต่รออยู่นานพ่อเลี้ยงก็ยังไม่ปล่อยหมัด ตาเรียวเล็กค่อยๆลืมขึ้นภาพที่เห็นคือเจ้าของตาคู่สวยที่เจอกันเมื่อตอนหัวค่ำกำลังจับแขนของพ่อเลี้ยงไว้ คนนั้นพูดอะไรไม่รู้กับพ่อเลี้ยงแต่คงร้ายแรงพอที่จะทำให้คนใจร้ายลนลานจนวิ่งหนีไป และเหมือนเดิมจียงบอกขอบคุณแต่เค้าก็แค่ปรายตามองด้วยสายตาบางอย่างที่ทำให้รู้สึกอึดอัด...และใจเต้นแรง

//RRRRRRRRRRRRR//

เสียงโทรศัพท์ปลุกให้คนเพิ่งเคลิ้มหลับงัวเงียลืมตา มือบางคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู

"ฮาโหล...อ๊ะ...รอแป็บนึงนะฮะ"

จียงสลัดผ้าห่มออกจากร่างเดินโงนเงนๆไปเปิดประตูให้ฮยอกซูเพราะประตูถูกล็อกจากข้างใน

"ขอโทษที่ต้องปลุก"

"ไม่เป็นไรฮะ..."

ร่างสูงในชุดสูทที่เดินผ่านหน้าไปดูสง่างามจนจียงต้องขยี้ตามองซ้ำ อีฮยอกซูในตอนกลางวันว่าดูเท่แล้วนะแต่อีฮยอกในตอนนี้ดูมีสเน่ห์จนจียงเผลอมองค้างด้วยความตะลึง ผู้ชายคนนี้ดูสวยงามและเย่อหยิ่งราวกับหงส์ขาวที่เพียงแค่กระพือปีกก็ดึงดูดสายตาให้ต้องเหลียวมอง

"มองอะไร?"

"ปละ...เปล่าฮะ"

"ฉันไม่เหมาะกับชุดสูทเหรอ?"ถามยิ้มๆก่อนยกน้ำขึ้นดื่ม

"ไม่ใช่ฮะ...แต่พี่ฮยอกซูดูสง่างามจนผมตะลึงก็เท่านั้นเอง"

"อ๋อ...หึหึ"

ฮยอกซูถอดสูทตัวนอกวางพาดกับโซฟาแล้วเดินไปเปิดเครื่องเล่นก่อนจะกลับมานั่งเหยียดขาที่โซฟาตัวโปรด ตั้งแต่จียงมาอยู่ด้วยนี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นเค้าในชุดทำงานแต่ต่อไปคงชินตาเพราะมีไม่บ่อยนักที่เค้าจะหอบเสื้อผ้าไปเปลี่ยนที่คลับอย่างเมื่อวาน

"ไปนอนต่อก็ได้นะ"

"ไม่เป็นไรฮะ...ผมนั่งเป็นเพื่อนพี่ดีกว่า"

"ขอบใจ...แต่ฉันว่านายไปนอนต่อดีกว่าตาลืมไม่ขึ้นแล้วไม่ใช่เหรอ?"ว่ายิ้มๆ

จียงยิ้มแห้งๆยกมือขึ้นลูบหน้า...จริงอย่างที่ฮยอกซูว่าเพราะตอนนี้ยากำลังทำงานได้ดีจนเค้าลืมตาแทบไม่ขึ้นแล้วจริงๆ

"ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวไปนอนก่อนนะฮะ...กู๊ดไนท์ฮะ"

"กู๊ดไนท์"

ตาเรียวยาวคู่สวยมองตามจียงเดินหายเข้าไปในห้องนอน ร่างสูงบนโซฟานอนนิ่งอยู่สักพักก็ลุกไประเบียงหลังห้องพร้อมกล่องใส่บุหรี่ เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวถูกปลดกระดุมจนถึงเม็ดสุดท้ายเผยให้เห็นอกเปลือยท่ามกลางแสงจันทร์นวล ควันสีขาวจากBlackStoneมวนแรกลอยฟุ้งขึ้นสู่ชั้นบรรยากาศ ทิ้งกลิ่นเฉพาะตัวของบุหรี่ยี่ห้อดังสัญชาติอเมริกันให้อบอวลไปทั่วระเบียงห้องหรู

การที่น้องชายของอีฟคนสำคัญไปปรากฎตัวที่EdenClubในคืนนี้ไม่ได้ทำให้ฮยอกซูครั่นคร้ามหรือเกรงกลัวแม้แต่น้อย เค้ารู้ว่าคุณชายแห่งบ้านตระกูลทงรู้สึกเช่นไรกับโฮสท์อย่างเค้า

"ฉันมารับพี่มินฮีกลับบ้าน...คิดว่านายคงไม่ขัดข้อง"

"ผมไม่ขัดข้อง...แต่พี่สาวคุณจะกลับไปด้วยหรือเปล่าอันนี้ก็เป็นอีกเรื่องนึง"

"หึ...ถึงจะไม่เต็มใจยังไงคืนนี้พี่มินฮีก็ต้องกลับไปกับฉัน"

"ถ้าอย่างนั้นก็เชิญข้างบน...พี่สาวคุณพักผ่อนอยู่บนนั้น"

ไม่ถึงห้านาทีที่พี่น้องปะหน้ากันเสียงคนทะเลาะก็ดังลั่นมาจากห้องรับรองจนสร้างความแตกตื่นให้กับอดัมและอีฟคนอื่นๆ ทั้งๆที่ไม่อยากจะยุ่งแต่เมื่อเรื่องราวเริ่มจะบานปลายฮยอกซูก็จำเป็นต้องเดินไปเคาะประตูขอร้องให้ทั้งคู่พูดจากันดีๆ

"EdenClubเป็นสวนสวรรค์ที่ต้องการความสงบ...กรุณาให้เกียรติกับทางเราและคนอื่นๆในที่นี้ด้วย"

"สวนสวรรค์ที่มีแต่คนบาปมารวมตัวกันยังกล้าเรียกร้องหาความสงบอย่างนั้นเหรอ?!"

"หยุดนะยองเบ!เธอพูดแบบนั้นก็เท่ากับว่าพี่ด้วยนะ!"หญิงสาวร้องขัดขึ้นเมื่อน้องชายหันไปเล่นงานอีกคน

"ชิท!"

"เอาหล่ะคืนนี้พี่จะกลับไปกับเธอแต่ต้องรับปากว่าต่อไปจะไม่มาเหยียบที่นี่อีก...ถ้าทำไม่ได้คืนนี้พี่ก็ไม่กลับ!"

"หึ...ตกลงเพราะผมก็ไม่ได้อยากมาเหยียบสวนบาปนี้สักเท่าไรหรอก...มันสกปรกจนไม่กล้าหายใจ!"

ร่างสูงเดินมาหยิบเบียร์ในตู้เย็นก่อนจะกลับมายืนมองเงาของแสงจันทร์บนผิวของแม่น้ำฮันอีกครั้ง ทงยองเบไม่ใช่คนแรกที่พูดจาและแสดงท่าทางรังเกียจเค้า สมัยตอนเค้าทำงานเป็นโฮสท์แรกๆเพื่อนที่มหาวิทยาลัยที่พอรู้ข่าวว่าเค้าทำงานอะไรก็ต่อต้านไม่ยอมรับเข้ากลุ่ม กว่าเค้าจะใช่ความสงบสยบทุกอย่างได้ก็เล่นเอาเสียศูนย์ไปเหมือนกันแต่ที่เค้าสามารถยืนหยัดผ่านแรงกดดันของสังคมจนมีวันนี้ได้ก็เพราะกำลังใจจากพ่อบุญธรรมที่ชื่อคิมจีนูนั่นเอง

"คนเราเลือกเกิดไม่ได้แต่เราเลือกที่จะเป็นได้"

"แต่ถ้าสิ่งที่เราเลือกที่จะเป็นไม่เป็นที่ยอมรับหล่ะฮะ?"

"เราไปขอข้าวเค้ากินหรือเปล่า?"

"ไม่..."

"เราไปฆ่าพ่อแม่เค้าตายหรือเปล่า?"

"เอ่อ...ไม่...ฮะ"

"ถ้าเราไม่ได้ขอข้าวเค้ากินและไม่ได้ทำให้ใครต้องตายเราก็ไม่จำเป็นต้องเดือดร้อนถูกไหม?"

"ฮะ" 

อีฮยอกซูเด็กชายขี้อายในอดีตกลายเป็นอีฮยอกซูที่เยือกเย็นและเข้มแข็ง เค้าก้าวผ่านเรื่องราวต่างๆมามากมายแม้กระทั่งการกลับไปเผชิญหน้ากับแม่เลี้ยงอีกครั้งในงานศพของพ่อตัวเองเพื่อเสนอให้หล่อนย้ายออกไปจากบ้านแม่ของเค้าด้วยเงินจำนวนนึงที่หล่อนพอใจ

แววตาและคำพูดดูถูกเหยียดหยามของทงยองเบในวันนี้จึงเป็นเพียงหนามเสี้ยนเล็กๆที่ไม่ได้ทำให้เค้ารู้สึกอะไรไปมากกว่าความรำคาญ

ก้นบุหรี่ถูกหย่อนลงในกระป๋องเบียร์ว่างเปล่า ร่างสูงเปิดปากหาวเดินเข้าห้องเพื่ออาบน้ำนอน

.

.

.

แสงสีทองเริ่มจับขอบฟ้า ร่างบางกึ่งเดินกึ่งวิ่งพร้อมกับสอดส่ายสายตามองไปรอบๆบริเวณสนามเด็กเล่นที่อยู่ทางด้านเหนือของแม่น้ำฮัน จียงหันรีหันขวางด้วยท่าทางร้อนใจก่อนจะได้ยินเสียงเรียกคุ้นหู

"จียง!...แม่อยู่ตรงนี้"

.

.

.

Place: Hyuk Soo's Room

Time: 08:35 AM

ถุงเครื่องดื่มบำรุงสุขภาพสองถุงวางลงบนโต๊ะทานข้าว จียงทรุดตัวลงนั่งฟุบหน้าบนแขนเรียว

"ไปจ๊อกกิ้งมาเหรอ?"

ร่างสูงถามออกไปโดยไม่ได้สนใจคำตอบเพราะมัวง่วนอยู่กับการเปิดขวดน้ำดื่ม จนดื่มน้ำเสร็จก็ยังเห็นอีกคนนั่งนิ่งไม่ส่งเสียงหรือเงยหน้าขึ้นมา ฮยอกซูพาตัวเองมานั่งตรงข้ามกับจียง ขวดน้ำเย็นสะกิดศีรษะเล็กนั้นเบาๆเพื่อชวนคุย

"เฮ...เป็นอะไรหรือเปล่า?ไข้กลับเหรอ?"

คนถูกถามส่ายหน้าบนท่อนแขน

"ง่วงนอนก็ไปนอนที่ห้องสิจะมาฟุบหลับที่โต๊ะทำไม..."

ไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้จากคนตรงข้าม ฮยอกซูยกมือขึ้นกอดอก ตาเรียวยาวจับจ้องที่ร่างเล็กอย่างตั้งใจ

"นายกำลังทำฉันอารมณ์เสียในเช้าที่อากาศสดใสนะจียง"

ร่างบางค่อยๆขยับไปจนชิดพนักเก้าอี้โดยไม่ยอมเงยหน้าขึ้นสบตา

"เงยหน้าขึ้นแล้วคุยกัน"

ปากบางเม้มเข้ากันก่อนจะค่อยๆเงยหน้าขึ้นสบตาอีกคนผ่านม่านน้ำตา ฮยอกซูนิ่งไปชั่วครู่เมื่อเห็นจียงร้องไห้น้ำตาอาบแก้ม มือเรียวเอื้อมไปหยิบกล่องกระดาษทิชชู่ส่งให้ จียงงึมงำขอบคุณเบาๆพร้อมกับเช็ดคราบน้ำตาบนหน้า ร่างสูงรอจนคนตรงหน้าสบตาอีกครั้งจึงเอ่ยถาม

"เกิดอะไรขึ้น?"

.

.

.

"พาแม่นายมาอยู่ที่นี่ไหม?"

"มะ...ไม่ฮะ...พี่ช่วยเหลือผมมาเยอะแล้วผมไม่อยากให้พี่ต้องเดือดร้อนอีก"จียงร้องห้ามปากคอสั่น

"ไม่เดือดร้อนหรอก...ห้องนี้กว้างขวางแค่แม่นายกะน้องชายอีกคนคงไม่เป็นไร"

"อย่าดีกว่าฮะ...ผมไม่อยากเพิ่มภาระให้พี่"

"ถ้าไม่เอาอย่างนั้นนายจะทำยังไง?จะทนให้พ่อเลี้ยงทุบตีแม่ต่อไปอย่างนั้นเหรอ?"

"ไม่!ผมจะพาแม่กับน้องออกมาจากขุมนรกนั่นให้ได้"

ตาเรียวเล็กสีน้ำตาลอ่อนฉายแววเคียดแค้นและชิงชังพ่อเลี้ยงอย่างเป็นที่สุด เมื่อเช้ามืดหลังจากได้รับโทรศัพท์จากแม่ว่าอยากเจอ จียงก็รีบไปหาแม่ที่แม่น้ำฮัน แว่บแรกที่เห็นน้ำตาลูกผู้ชายก็ไหลออกมาด้วยความสงสารผู้เป็นแม่ รอยเขียวช้ำรอบดวงตาและใบหน้าภายใต้แว่นกันแดดและหมวกใบโตดูน่ากลัวและโหดร้ายเกินกว่าที่ผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึงจะรับได้

แม่เล่าให้ว่าหลังจากเกิดเรื่องกับจียงเมื่อสองวันก่อนพ่อเลี้ยงก็กินเหล้าเมาหัวราน้ำ พอสร่างก็ลุกขึ้นมาดุด่าว่าแม่สาดเสียเทเสียมิหนำซ้ำพอเห็นว่าแม่เงียบก็หาว่าแม่ท้าทายและลงมือทุบตีอย่างบ้าคลั่งจนแม่สลบ เมื่อคืนพอได้สติแม่ก็แอบลงมาโทรฯหาเค้าด้วยความคิดถึงและเป็นห่วงเพราะพ่อเลี้ยงลั่นปากว่าจะเอาตัวจียงกลับบ้านให้ได้หรือไม่อย่างนั้นก็จะเอาเลือดหัวมาล้างเท้าแลกกับที่จียงฟาดหัวแตกก่อนออกจากบ้านมา

"ฉันมีข้อเสนอถ้านายสนใจ"

"ดอกเบี้ยร้อยละศูนย์ผมก็ไม่เอานะฮะ"

"ไม่ได้ให้กู้เงิน...ฟังให้จบก่อนค่อยขัดสิ"

"เอ่อ...ขอโทษฮะ"ก้มหน้าลุแก่โทษ

"ไม่เป็นไร...ข้อเสนอของฉันก็คือฉันจะช่วยหาห้องเช่าหรือบ้านหลังเล็กๆให้แม่กับน้องนายอยู่...แต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนเพื่อนายจะได้ไม่รู้สึกว่าเป็นหนี้บุญคุณกับฉันอีก"

"ข้อเสนออะไรฮะ?"

"ไปทำงานกับฉัน"

.

.

.

**2BC**

credit:on pic

GD::"หัวทองไม่ถูกโฉลกกับผมเหรอ? *อ๊าย...* ":: 

.

.

.

พี่ฮักพาสสองมาแล้วคะ ไม่อยากจะบอกว่ากว่าจะคลอดได้เจออาถรรพ์ไปเยอะเหมือนกันคิดดูหล่ะกันพิมพ์ฟิคไปแต่ตาต้องเหลือบมองโมเด็มตลอด"ไฟเขียวป่าววะ?..." "ไฟแดง" อย่าเพิ่งมานะเมิง...!!" *ปาดเหงื่อ*

ต้าเองนึกว่าไม่รอดแล้วซะอีกTT

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์ทุกคอมเม้นท์ที่มีให้กับพี่ฮักนะคะ*โค้ง* ติกันมาได้เหมือนเคยนะคะ

ปล1,ฟิคที่นี่ยังอิ๊อ๊ะ เชื่อดิ *ขำ* 

ปล2,"พี่เฟิร์ส"ของเก๋ "น้องบัด"ของจีดีพีเอ็ม............."รอนะ" *กร๊าก*

ฟิคตาต้าไม่ได้สนุกเว่อร์

.

.

.

รักบีบี

คิดถึงคนรั่ว

รักแฟนฟิค

เทมป์จีจงเจริญ!!!

**กอด**

.

.

.

#

by

:burnitbytatar: